Katia Lyrics

Κόκκινο βαθύ στα χείλη
το φιλί, κρασί γλυκό
κέρνα εσύ κι εγώ να πίνω
μεθυσμένα να 'ν τα λόγια
που 'χω να σου πω

Στάλα-στάλα πότισέ με
της αγάπης μυστικά
μέσα μου να βρουν να λύσουν
όσα κόμπο έχουν δέσει
το κορμί σφικτά

Στο γεμάτο μου ποτήρι
δως μου αιτία κι αφορμή
σαν αργά κυλάς στο αίμα
μη σκοντάψεις σ' ένα "όχι"
μην ακούσεις "μη"

Κι όταν το μπουκάλι αδειάσει
πριν το τέλος να γευτώ
σπαστό, κάνε το κομμάτια
σ' ενοχές και κατακάθια
μέσα μη χαθώ

-Της μαύρης σκέψης μούδιασμα
της σάρκας ανταρσία
τη μέθη σου πώς ν' αρνηθώ
των ουσιών ουσία !-

Θείο μεθύσι ο έρωτας
σε καίει και σε σβήνει
Θείο μεθύσι ο έρωτας
να πίνεις...να σε πίνει !

_____________________________________

© Copyright, Katia

Το χάραμα γεννήθηκα

με ήλιο και μ΄ αγέρα

Μα όσο κρατά μια μέρα

τόση ήταν κι η χαρά

Στο φως τυφλά πορεύτηκα

σκιά και νιος φαντάρος

Νύχτωσε κι ούτε φάρος

στα μαύρα τα νερά

Μουδιασμένες μου αισθήσεις

και του νου μου συ κενό

στα σκοτάδια παραισθήσεις

να σας φέγγουν θα γεννώ

Της μνήμης τα παράθυρα

σφραγίζω με σανίδες

λουκέτα κι αλυσίδες

και τα κλειδιά πετώ

Παλτό στην πλάτη ανάρριχτο

φορώ πια το σκοτάδι

και στη σιωπή του Άδη

το είναι μου βουτώ

Μουδιασμένες οι αισθήσεις

σαλεμένο το μυαλό

Στου μηδέν με παραισθήσεις

χάνομαι το στρογγυλό

__________________________________
© Copyright, Katia

.

Μου λες  σιχάθηκες το ψέμα

μα την αλήθεια πώς φοβάσαι!

Πλευρό αλλάζεις και κοιμάσαι

βαθιά στου ύπνου  πας τη  λήθη

πλάθεις δικό σου παραμύθι

Να φεύγεις σου 'γινε συνήθεια

δραπέτης ζεις στα όνειρά σου

μα πάντα  πίσω  η  αλήθεια

μια ανάσα θα 'ναι στη  σκιά σου

Εδώ να μείνεις ειν' το θέμα

ξύπνιος μπροστά στον εφιάλτη

Πάψε να του γυρνάς την πλάτη

άνοιξ'  τα μάτια,  κοίταξέ τον

μη σε τρομάζει, άγγιξέ τον

Να φεύγεις  σου 'γινε συνήθεια

από παιδί  σκασιαρχείο

μα σαν  πιστό σκυλί η αλήθεια

πίσω σου τρέχει  απ' το σχολείο...

__________________________________
© Copyright, Katia

Μ' ένα "αν" δεν καταλήγω
λέω "θα" για να ξεφύγω
Στο "μπορει" μονάχα ακούω
πόρτα που στη τρέλα κρούω.

"Ναι", "ίσως" και "όχι"
"θα", "μπορεί" και "αν"...
κι όσα κόμπο έχω δέσει
να λυθούν ζητάν

Πώς του νου να συμβιβάσω τ' ασυμβίβαστα
όταν τ' άσπρο  μαύρο βάφω κι ύστερ' απορώ;
Της ψυχής πώς να καλύψω  τα ανοίγματα;
Μίσος κι έρωτας χορεύουν μέσα μου τανγκό!

_____© Copyright, Katia_____

μελοποιημένο

Δε θα μ' ακούς ...

Θα κάνω ακρότητες, τα τζάμια όλα θα σπάω

Με τα κομμάτια τους ένα θα γίνομαι

άγρια θ' αφήνομαι

να κλαίω - να βρίζω

να ουρλιάζω

να γελάω

Δε θα μ' ακούς ...

Σ' άλλες συχνότητες θα λέω σ' αγαπάω

Στην απουσία σου σαν απευθύνομαι

αργά θ' αφήνομαι

να καίω - να λειώνω

να αδειάζω

να σκορπάω

Και δε θ' ακούς...

κρυφά να λεν, ψιθυριστά

πως ένα βήμα μοναχά

ένα απ' την τρέλα απέχω!

Δε θα 'σαι εδώ για να μ' ακούς

και μάτια μου δεν ξέρω πώς

τη μοναξιά ν' αντέχω...

Και δε θ' ακούς ...

Κόμπος τα λόγια στο λαιμό

όσα δεν πρόφτασα να πω

και στα 'χα φυλαγμένα.

Δε θα 'σαι εδώ για να μ' ακούς

Απλώθηκ' η σιωπή γκρεμός

Κι έχω σπασμένα φρένα

____© Copyright, Katia____

μελοποιημένο από τον Κώστα Κυδωνάκη

Της ανοχής μας πώς στενέψαν τα κουμπώματα;
Χολή πως στάξαν στα ποτήρια οι καλημέρες;
Πώς τα φιλιά, ύπουλα γίναν μαχαιρώματα;
Πώς τα γλυκόλογα κατάρες και φοβέρες;

Κόντρα στον έρωτα ποιες λογικές ζυγιάσαμε
κι έχουμε τρις όσα πιστέψαμε προδώσει;
Πώς γέννες πόθων μας ψυχρά στο γόνυ σφάξαμε
θυσία στ' άρρωστο Εγώ να δυναμώσει;

Για τα μεγάλα τι κι αν είχαμε προσόντα
τα πιο αλλόκοτα εμείς της πλάσης όντα
στην αγκαλιά κάθε που τ' Όνειρο κρατάμε
τα χέρια ανοίγουμε
να πέσει αφήνουμε
σπάει, μαζί του σπάμε...

Χειμώνας άγριος
ο κόσμος άδειος
φρικιό του δρόμου
στρώνει χαρτόκουτο
να κοιμηθεί

Νύχτα φαρμάκι
τρύπιο σακάκι
μια τζούρα η γόπα
καίει το σπιρτόκουτο
να ζεσταθεί

Κι εσύ πίσω κοιτάς απ το τζάμι
Τ' ακριβά σου τα μάτια
κόβει ο οίκτος κομμάτια
Τις κουρτίνες σου κλείνεις, στενάζεις
Με το νου, τσάμπα τάζεις και τάζεις ...;

Καθάριο έπεσε
νύχτα και σκέπασε
χιόνι την πόλη
-στερνό του Σάββατο
στερνή πνοή-

Κορμί χαμένο
μελανιασμένο
λύτρωση βρίσκει
στ' άσπρο του σάβανο
ως το πρωί

Κι εσύ πίσω κοιτάς απ το τζαμί
Τ' ακριβά σου τα μάτια
κόβει ο οίκτος κομμάτια
Τις κουρτίνες σου κλείνεις, δακρύζεις
Μ' ενοχές μια ζωή συνεχίζεις ...

____© Copyright, Katia____

μελοποίηση: "Palio Flaski"

Ατέλειωτα λόγια αέρας
ξεχνιούνται στο τέλος της μέρας
Σκληρέ μου κριτή εαυτέ
τα βράδια δε λείπεις ποτέ

Ο ήλιος το φως δεν χαρίζει
με τόκο για λίγο δανείζει
Σαν βγει το φεγγάρι χλωμό
φτωχό θα με δει και γυμνό

Η λάμψη μια απάτη
γυρνάει την πλάτη
σκοτάδι οταν 'ρθει
αλήθειες θα πει

Στις ψεύτικες μέρες
καρφιά είναι οι νύχτες
Τι λες καλημέρες ;
Τι λες καληνύχτες ;

Στο φως όσα όμορφα μοιάζουν
σαν σβήνει με μιας με τρομάζουν
Ζητώ να κρυφτώ μια αγκαλιά
καινούρια ας είν ή παλιά.

Μα είμαι μονάχος στην πόλη
κοιμήθηκαν γύρω μου όλοι
Σε ονειρα μέσα γεννάνε
εφιάλτες που εμένα ξυπνάνε

Η λάμψη μια απάτη
γυρνάει την πλάτη
Σκοτάδι οταν 'ρθει
αλήθειες θα πει

Στις ψεύτικες μέρες
καρφιά είναι οι νύχτες
Μη λες καλημέρες...
Μη λες καληνύχτες...

___© Copyright, Katia____

music: TASSO

Πάπλωμα η νύχτα
βαρύ στο στήθος
το μαξιλάρι πέτρα σκληρή

Σκιές οι φόβοι
αντίκρυ ο τοίχος
του νου οθόνη
λευκό σεντόνι
τις προκαλεί

Ύπνε μου, έλα, μην αργείς
απόψε μου ' ταξες νωρίς
να' ρθεις κοντά μου
Άνοιξ' τη μαύρη σου αγκαλιά
όνειρα δωσ' μου, λησμονιά ...
παρηγοριά μου!

Σταυρός η νύχτα
καρφί ο χρόνος
σφίγγω τα μάτια κι ένα ζήτω

Λύτρωση γίνε
ύπνε, και δρόμος
έξω απ' το σώμα
μπορώ ακόμα
να γιατρευτώ

______© Copyright, Katia______

Δρόμο παίρνω, δρόμο αφήνω

_ρίσκο μου - παντιέρα μου!_

στη μιζέρια πόρτα κλείνω

σπάω τη σκακιέρα μου

Κι όπου πάει το βήμα πάω

_τρέλα μου - λαχτάρα μου!_

μιαν ευχή σφιχτά κρατάω

κόντρα στην κατάρα μου

Άνοιξη τέλη του Μάρτη πρωτανάσανα!

φασκιωμένος σ' έναν χάρτη

μ' εθνικές οδούς, σοκάκια

χαραγμένα βάσανα.

 Άνοιξη τέλη του Μάρτη, τι ανατροπή !

στη ζωή μου κλείνω μάτι

παίρνω ανάποδη στροφή...

Χτύπα φλέβα να τρομάξει

το κενό το πίσω μου

κι αν μ αγγίξει, με προφτάσει

κύμα πελαγίσιο μου...

...γίνε συ παρηγοριά μου

κι έλα που σε λάτρεψα

τίναξέ με στα όνειρα μου

που θεριά τ' ανάθρεψα.

© Copyright, Katia

ΜΕΛΟΠΟΙΗΣΗ: ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΜΑΡΙΝΟΣ

Μύριοι σταυροί υψώθηκαν
σε μύριους Γολγοθάδες
χέρια μικρά να μαρτυρούν
στο σχήμα του θανάτου.

Χλωμά κεριά και λιώνουνε
στάζει η ζωή στο χώμα
φτιάχνει ποτάμια κόκκινα

της γης φλέβες κομμένες.

Πες μου γιατί;

Για δεν κοιτάς;

Γιατί στρέφεις το βλέμμα;
Τον πόνο να λησμόνησες
ή μάτια εσύ δεν έχεις;

Μαυροντυμένες Παναγιές
θρηνούν για το Χριστό τους
και στο χορό της άνοιξης
μαύρο χειμώνα σέρνουν.

Περνά τελάλης άνεμος
αρπάει το μοιρολόι
σ' όλη τη γη το διαλαλεί
κι εκείνη ανατριχιάζει.

Πες μου γιατί;

Για δε μιλάς;
Γιατί κλείνεις το στόμα;

Ο πόνος να μη σ' άγγιξε

ή πια φωνή δεν έχεις;

______________________________

© Copyright, Katia

Music by 4Low

Ατέλειωτα λόγια αέρας
ξεχνιούνται στο τέλος της μέρας
Σκληρέ μου κριτή εαυτέ
τα βράδια δεν λείπεις ποτέ

Ο ήλιος το φως δεν χαρίζει
με τόκο για λίγο δανείζει
Σαν βγει το φεγγάρι χλωμό
φτωχό θα με δει και γυμνό.

Η λάμψη μια απάτη
γυρνάει την πλάτη
Σκοτάδι όταν 'ρθει
αλήθειες θα πει.

Στις ψεύτικες μέρες
καρφιά είναι οι νύχτες
Τι λες καλημέρες;
Τι λες καληνύχτες;

Στο φως όσα όμορφα μοιάζουν,
σαν σβήνει με μιας με τρομάζουν.
Ζητώ να κρυφτώ μια αγκαλιά
καινούρια ας είναι ή παλιά.

Μα είμαι μονάχος στην πόλη,
κοιμήθηκαν γύρω μου όλοι.
Σε ονειρα μέσα γεννάνε
εφιάλτες που εμένα ξυπνάνε.

Η λάμψη μια απάτη
γυρνάει την πλάτη
Σκοτάδι θα 'ρθει
αλήθειες θα πει

Στις ψεύτικες μέρες
καρφιά είναι οι νύχτες
Μη λες καλημέρες...
Μη λες καληνύχτες...

__________________________

© Copyright, Katia

music: TASSO

Μυρωδιά από καφέ ελληνικό
που επίμονα τη μύτη μου χαϊδεύει
τα ματόκλαδα να παίζουνε κρυφτό
με μια αχτίδα που τεμπέλικα χαζεύει

Στο τασάκι το τσιγάρο μου γυρτό
τον καπνό του που υψώνετε στη μέρα
με το βλέμμα μου αργά ακολουθώ
σα μου γράφει πονηρά μια καλημέρα

Οι κινήσεις μου αργές μα προσπαθώ
να φορέσω μια στολή στην αγγαρεία
και θλιμμένη στο καθρέφτη μου κοιτώ
πώς αρχίζει η ολοήμερη ανία!

Με ορθάνοικτα τα μάτια θ' απωθώ
την ασχήμια γυαλισμένη που μοστράρει
και δυο δείκτες κάθε τόσο θα ρωτώ
αν αργεί ακόμα να' βγει το φεγγάρι.

Κάθε πρωί - ίδιο πρωί
ζητά απ' το κορμί μου
να διώξει τη νύχτα.
Κάθε πρωί - ίδιο πρωί
να λέει στ' αυτί μου
τα όνειρα σβήσ' τα.

Και το ξέρω
Θα 'ν οι ώρες σκληρές
ναι, το ξέρω!

Δε γελιέμαι
Μέχρι να 'ρθει η νύχτα
για να πω καληνύχτα
τη ρουτίνα της μέρας
θ' αρνιέμαι...

© Copyright, Katia

Δεν ανοίγω στο φεγγάρι
το παράθυρο
ξέθωρο σαν φέγγει απ' έξω
χλωμό άχυρο.

Το φεγγάρι το δικό μου
Άλικος Θεός
εμπαινε στη κάμαρη μου
κι εσβηνε το φως.

Κόκκινο έβαφε τον τοίχο
και το στρώμα μου
παραμύθια να πλαγιαζουν
με το σώμα μου

Πορφυρό κρασί κυλούσε
στο ποτήρι μου
μεθυσμένη να 'ναι η νύχτα
για χατίρι μου

Άγγιζ' απαλά τα χείλη
κι αίμα στάζανε
Ματωμένα τα φίλια μου
πόσα τάζανε...

Κόκκινο φεγγάρι στ' άγρια
τα πυκνά μου τα σκοτάδια
άναψε φωτιά
Πάρ' το αίμα μου, στο δίνω
φτάνει πάλι εγώ να πίνω
κόκκινα φιλιά

Άλικε θεέ της νύχτας
στ' άκουσμα μιας καληνύχτας
ένα σου ζήτω
Μέσα στο δικό σου γιόμα
που δε χόρτασα ακόμα
νύχτα να πνίγω

Το φεγγάρι το δικό μου
κόκκινο βαθύ
το προσμένω βράδια τώρα
μήπως και φανεί

Τέντα το παράθυρό μου
τέντα κι η καρδιά
θα τ' ανοίξω φτάνει να 'μπει
φεγγαροφωτιά.

Τρομαγμένα πουλιά
με φτερά ανοικτά
πανικό να σκορπούν
να τσιρίζουν

Ξεχασμένα παιδιά
στα καμένα χωριά
πώς μπορούν να σωθούν
δε γνωρίζουν.

Σωπάστε...

Κοιτάτε...

Σας ζητώ μοναχά μη μιλάτε
κάπου εκεί μακριά να κοιτάτε
Χώμα, γη κι ουρανός γίναν' ένα
μοιάζει ο τόπος αυτός να 'ναι ψέμα.

Σπίτια, σάρκες, νερό μια εικόνα
στοιχειωμένα λεπτά στον αιώνα.

Δακρυσμένες ματιές
στο θεό τους γιατί
με τα χείλη βουβά
να υψώνουν.

Λασπωμένες ψυχές
κουβαλούν τα κορμιά,
χρόνια ξέρουν πολλά
θα πληρώνουν.

Σωπάστε...

Κοιτάτε...

Σας ζητώ μοναχά μη μιλάτε
κάπου εκεί μακριά να κοιτάτε
Αίμα, δάκρυ, φωτιά ένα σώμα
να 'χει ο θάνατος κόκκινο στρώμα

Την μάτια μας δεν είναι η μόνη
στον αιώνα πληγή που ματώνει!

__________________________________
© Copyright, Katia

Αν είσαι OK αν εισαι cool

εδώ δεν έχεις θέση

Τσίτα τα γκάζια πάτα, full

τρέχα κι ας μη σ' αρέσει

Στην εποχή του "make all fast"

fast food, ρυθμοί και σχέσεις

και την ξεπέτα in και must

την κόντρα πώς θ' αντέξεις ;

Ώρες σαράντα και οκτώ

σου 'δωσαν διορία

Ώρες σαράντα και οκτώ

για Fast Art Idea !

στήνουν, τσιμπάς, ενδίδεις

Star-system, ειδικοί και fame

τάζουν, όλα τα δίνεις

Φίλε το ψώνιο σου έχει cost

πάθος, τρέλα, αγωνία

Θα σπάς εσύ σε game lost

κι εκείνοι σημασία...

Ώρες σαράντα και οκτώ

σου 'δωσαν διορία

Ώρες σαράντα και οκτώ

σουξέ και Fast Idea !