Katia rs
Athens
Το προφίλ μου
Δε θα μ' ακούς ...
Θα κάνω ακρότητες, τα τζάμια όλα θα σπάω
Με τα κομμάτια τους ένα θα γίνομαι
άγρια θ' αφήνομαι
να κλαίω - να βρίζω
να ουρλιάζω
να γελάω
Δε θα μ' ακούς ...
Σ' άλλες συχνότητες θα λέω σ' αγαπάω
Στην απουσία σου σαν απευθύνομαι
αργά θ' αφήνομαι
να καίω - να λειώνω
να αδειάζω
να σκορπάω
Και δε θ' ακούς...
κρυφά να λεν, ψιθυριστά
πως ένα βήμα μοναχά
ένα απ' την τρέλα απέχω!
Δε θα 'σαι εδώ για να μ' ακούς
και μάτια μου δεν ξέρω πώς
τη μοναξιά ν' αντέχω...
____© Copyright, Katia____
Της ανοχής μας πώς στενέψαν τα κουμπώματα;
Χολή πως στάξαν στα ποτήρια οι καλημέρες;
Πώς τα φιλιά, ύπουλα γίναν μαχαιρώματα;
Πώς τα γλυκόλογα κατάρες και φοβέρες;
Κόντρα στον έρωτα ποιες λογικές ζυγιάσαμε
κι έχουμε τρις όσα πιστέψαμε προδώσει;
Πώς γέννες πόθων μας ψυχρά στο γόνυ σφάξαμε
θυσία στ' άρρωστο Εγώ να δυναμώσει;
Για τα μεγάλα τι κι αν είχαμε προσόντα
τα πιο αλλόκοτα εμείς της πλάσης όντα
στην αγκαλιά κάθε που τ' Όνειρο κρατάμε
τα χέρια ανοίγουμε
να πέσει αφήνουμε
σπάει, μαζί του σπάμε...
Χειμώνας άγριος
ο κόσμος άδειος
φρικιό του δρόμου
στρώνει χαρτόκουτο
να κοιμηθεί
Νύχτα φαρμάκι
τρύπιο σακάκι
μια τζούρα η γόπα
καίει το σπιρτόκουτο
να ζεσταθεί
Κι εσύ πίσω κοιτάς απ το τζάμι
Τ' ακριβά σου τα μάτια
κόβει ο οίκτος κομμάτια
Τις κουρτίνες σου κλείνεις, στενάζεις
Με το νου, τσάμπα τάζεις και τάζεις ...;
Καθάριο έπεσε
νύχτα και σκέπασε
χιόνι την πόλη
-στερνό του Σάββατο
στερνή πνοή-
Κορμί χαμένο
μελανιασμένο
λύτρωση βρίσκει
στ' άσπρο του σάβανο
ως το πρωί
Κι εσύ πίσω κοιτάς απ το τζαμί
Τ' ακριβά σου τα μάτια
κόβει ο οίκτος κομμάτια
Τις κουρτίνες σου κλείνεις, δακρύζεις
Μ' ενοχές μια ζωή συνεχίζεις ...
____© Copyright, Katia____
μελοποίηση: "Palio Flaski"
Ατέλειωτα λόγια αέρας
ξεχνιούνται στο τέλος της μέρας
Σκληρέ μου κριτή εαυτέ
τα βράδια δε λείπεις ποτέ
Ο ήλιος το φως δεν χαρίζει
με τόκο για λίγο δανείζει
Σαν βγει το φεγγάρι χλωμό
φτωχό θα με δει και γυμνό
Η λάμψη μια απάτη
γυρνάει την πλάτη
σκοτάδι οταν 'ρθει
αλήθειες θα πει
Στις ψεύτικες μέρες
καρφιά είναι οι νύχτες
Τι λες καλημέρες ;
Τι λες καληνύχτες ;
Στο φως όσα όμορφα μοιάζουν
σαν σβήνει με μιας με τρομάζουν
Ζητώ να κρυφτώ μια αγκαλιά
καινούρια ας είν ή παλιά.
Μα είμαι μονάχος στην πόλη
κοιμήθηκαν γύρω μου όλοι
Σε ονειρα μέσα γεννάνε
εφιάλτες που εμένα ξυπνάνε
Η λάμψη μια απάτη
γυρνάει την πλάτη
Σκοτάδι οταν 'ρθει
αλήθειες θα πει
Στις ψεύτικες μέρες
καρφιά είναι οι νύχτες
Μη λες καλημέρες...
Μη λες καληνύχτες...
___© Copyright, Katia____
music: TASSO
Πάπλωμα η νύχτα
βαρύ στο στήθος
το μαξιλάρι πέτρα σκληρή
Σκιές οι φόβοι
αντίκρυ ο τοίχος
του νου οθόνη
λευκό σεντόνι
τις προκαλεί
Ύπνε μου έλα μην αργείς
απόψε μου ' ταξες νωρίς
να' ρθεις κοντά μου
Άνοιξ' τη μαύρη σου αγκαλιά
όνειρα δώσ' μου, λησμονιά ...;
παρηγοριά μου!
Σταυρός η νύχτα
καρφί ο χρόνος
σφίγγω τα μάτια κι ένα ζήτω
Λύτρωση γίνε
ύπνε και δρόμος
έξω απ το σώμα
μπορώ ακόμα
να γιατρευτώ
______© Copyright, Katia______
ΜΙΖΕΡΟ ΣΚΗΝΙΚΟ
Εμπρός γυναίκα!
Τα χτεσινά φόρα στη γύμνια σου κουρέλια
Ψέμα όσες σου 'ταξαν γιορτές, ψέμα τα γέλια
Βγες απ' της πλάνης σου το ώπα κι αφουγκράσου ...
Σταυρούς παράγουν μαζικά για τα παιδιά σου!
Εμπρός γυναίκα!
Ριξ' στα μαλλιά τ' αρχαίο μαύρο σου μαντήλι
Ο πόνος φέρνει την οργή, δαγκωσ' τα χείλη
Μη ξοδευτείς με προσευχές στην ανηφόρα
Δεν ειν' η ανάσταση για των θνητών τα δώρα.
Εμπρός γυναίκα!
Στα δυο ξανά μη διπλωθείς, άλλο μη κλάψεις
Κι αν σβήσει η φλόγα στο κερί, φωτιά ν ανάψεις
Βαλε προσάναμμα το μαύρο ριζικό σου
Τούτο το θαύμα της ζωής να 'ν το δικό σου!
Γυναίκα εσύ,
μανά, ερωμένη κι αδελφή
γυμνή κι αθώα το πρωί
σφίγγοντας ήρθες
τη χαρά στην αγκαλιά σου..
Γυναίκα εσύ,
μη μου νυχτώσεις μοναχή
κι ειν του θανάτου το φιλί
μόνο φιλί
στερνό φιλί παρηγοριά σου.
© Copyright, Katia
μ' αχ! στα χείλη μου...
Δρόμο παίρνω δρόμο αφήνω
-ρίσκο μου, παντιέρα μου-
στη μιζέρια πόρτα κλείνω
σπάω τη σκακιέρα μου.
Κι όπου πάει το βήμα πάω
-τρέλα μου, λαχτάρα μου-
μιαν ευχή σφιχτά κρατάω
κόντρα στην κατάρα μου.
Χτύπα φλέβα να τρομάξει
το κενό το πίσω μου
κι αν μ αγγίξει, με προφτάσει
κύμα πελαγίσιο μου...
...γίνε συ παρηγοριά μου
κι έλα που σε λάτρεψα
τίναξέ με στα όνειρα μου
που θεριά τ' ανάθρεψα.
Άνοιξη τέλη του Μάρτη
πρωτανάσανα,
φασκιωμένος σ' έναν χάρτη
μ' εθνικές οδούς, σοκάκια
χαραγμένα βάσανα.
Άνοιξη τέλη του Μάρτη
τι ανατροπή !
στη ζωή μου κλείνω μάτι
παίρνω ανάποδη στροφή!
© Copyright, Katia
ΜΕΛΟΠΟΙΗΣΗ: ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΜΑΡΙΝΟΣ
Γυαλάκι διάφανο
Πες μου ψυχή μου, πες μου τι σε κυνηγά;
Γιατί σε μια γωνίτσα έχεις λουφάξει;
Πες γιατί κρύβεσαι σε μέρη σκοτεινά;
Ποιος σ' απειλεί, πες τι σ' έχει τρομάξει;
_Μάθε όποιος φλέρταρε καιρό με το σκοτάδι,
πριν ζήσει έλιωσε στην αγκαλιά του Άδη._
Αχ να κρεμόσουν στο παράθυρο
γυαλάκι διάφανο
κι εκεί ανάμεσα απ' τον ήλιο κι από μένα..
μωρό να γίνεσαι
να παραδίνεσαι
γυμνό στα χάδια της ζωής τα φυλαγμένα!
Νύχτα τι λέξεις γράφεις - μέρα τις πετάς;
Μες τη σιωπή τι λες , τι ψιθυρίζεις;
Κι αυτά τα μάτια σου κλειστά τι τα κρατάς;
Τι είδαν που δε θες πια ν' αντικρίζεις;
_Μάθε όσα λόγια δεν τα έχουμε ειπωμένα
καρφιά θα μένουν μες στο στήθος σκουριασμένα._
Αχ! λέει και να 'σουν λίγο αδιάφορο
γυαλάκι διάφανο
να μη σκοτίζεσ' αν πέσεις, μήπως σπάσεις
Mόνο ν' αφήνεσαι
μωρό να γίνεσαι...
Kρύβω στα βλέφαρα για σένα παιχνιδίσματα
πρόφτασε παίξε πριν να κλείσουν... μη τα χάσεις!
Λιμάνι μου 'γινες καημός
κι έχω κορμί καράβι.
Πάθη κρύβουν τ' αμπάρια μου
λυτοί είναι οι κάβοι .
Τα χέρια μ' άπλωσα κουπιά
πανάκι τα μαλλιά μου
χωρίς πυξίδα σάλπαρα&
Πάμ' όπου θες καρδιά μου!
________________
Φύσ' αγέρα το πανί μου
δώσε φόρα στη ζωή
θέλω ακόμα ένα ταξίδι
κι όσο αντέξει το σκαρί.
Πάρε θάλασσα το νου μου
να μη νοιάζομαι σταλιά
θόλωσέ τον, βύθισέ τον
στην υγρή σου αγκαλιά.
________________
Κόντρα περνώ τα κύματα
γλυκό φιλί η αλμύρα
να 'μαι τ' ονείρου κυνηγός
μου 'ταξε κάποια μοίρα
Κι αν σε πελάγη θα χαθώ
και δε γυρίσω πίσω
θα 'ναι γιατί ξεχάστηκα
σ' ότι ήθελα να ζήσω.
© Copyright, Katia
μελοποίηση: «Γιάννης & Νάσος»
Αργά-συρτά τα χνάρια μου αφήνω
και πάνω τους στα χρόνια ισορροπείς.
Δε μ' άφησες ποτέ να ξεμακρύνω,
δε θέλησες στο πλάι μου να 'ρθεις.
Συνήθισα μονάχος να βαδίζω
-ποτέ οι σκιές δεν ήταν συντροφιά-
κι αν ξέχασα το γέλιο να χαρίζω,
γι αντάλλαγμα δεν έκλαψα ξανά.
Αέρας κόντρα πάντα στο κορμί μου,
η φύση μ' εκδικείται, με πονά,
που λεύτερη δε βρήκε τη ψυχή μου,
μα ούτε τη σκλαβιά της ν' αγαπά.
Πιστός στη διαδρομή που με τρελαίνει,
με σκέψεις για το πριν, για το μετά,
να χάνω τη στιγμή που ξεμακραίνει,
χωρίς να μ' έχει αγγίξει πουθενά!
Πορεία μου μοναχική
με βήματα σε χόρτασα!
Στιγμή μου εσύ μοναδική,
νεράκι γύρεψες μα εγώ
ποτέ μου δε σε πότισα.
Μόνο βαδίζω
κι ας το γνωρίζω
πως σέρνω με το βήμα μου
το κρίμα της, το κρίμα μου...
Μύριοι σταυροί υψώθηκαν
σε μύριους Γολγοθάδες
χέρια μικρά να μαρτυρούν
στο σχήμα του θανάτου.
Χλωμά κεριά και λιώνουνε
στάζει η ζωή στο χώμα
φτιάχνει ποτάμια κόκκινα
της γης φλέβες κομμένες.
Πες μου γιατί,
για δεν κοιτάς,
γιατί στρέφεις το βλέμμα;
Το πόνο να λησμόνησες
ή μάτια εσύ δεν έχεις;
Μαυροντυμένες Παναγιές
θρηνούν για το Χριστό τους
και στο χορό της άνοιξης
μαύρο χειμώνα σέρνουν.
Περνά τελάλης άνεμος
αρπάει το μοιρολόι
σ' όλη τη γη το διαλαλεί
κι εκείνη ανατριχιάζει.
Πες μου γιατί,
για δε μιλάς,
γιατί κλείνεις το στόμα;
Ο πόνος να μη σ' άγγιξε
ή πια φωνή δεν έχεις;
© Copyright, Katia
Music by 4Low
Ατέλειωτα λόγια αέρας,
ξεχνιούνται στο τέλος της μέρας.
Σκληρέ μου κριτή εαυτέ,
τα βράδια δεν λείπεις ποτέ.
Ο ήλιος το φως δεν χαρίζει,
με τόκο για λίγο δανείζει.
Σαν βγει το φεγγάρι χλωμό,
φτωχό θα με δει και γυμνό.
Η λάμψη μια απάτη
γυρνάει την πλάτη
σκοτάδι οταν 'ρθει
αλήθειες θα πει.
Στις ψεύτικες μέρες
καρφιά είναι οι νύχτες
Τι λες καλημέρες;
Τι λες καληνύχτες;
Στο φως όσα όμορφα μοιάζουν,
σαν σβήνει με μιας με τρομάζουν.
Ζητώ να κρυφτώ μια αγκαλιά
καινούρια ας είναι ή παλιά.
Μα είμαι μονάχος στην πόλη,
κοιμήθηκαν γύρω μου όλοι.
Σε ονειρα μέσα γεννάνε
εφιάλτες που εμένα ξυπνάνε.
Η λάμψη μια απάτη
γυρνάει την πλάτη.
Σκοτάδι οταν 'ρθει
αλήθειες θα πει.
Στις ψεύτικες μέρες
καρφιά είναι οι νύχτες.
Μη λες καλημέρες...
Μη λες καληνύχτες...
© Copyright, Katia
music: TASSO
Μυρωδιά από καφέ ελληνικό
που επίμονα τη μύτη μου χαϊδεύει,
τα ματόκλαδα να παίζουνε κρυφτό
με μια αχτίδα που τεμπέλικα χαζεύει.
Στο τασάκι το τσιγάρο μου γυρτό
τον καπνό του που υψώνετε στη μέρα
με το βλέμμα μου αργά ακολουθώ
σαν μου γράφει πονηρά μια καλημέρα.
Οι κινήσεις μου αργές σαν προσπαθώ
να φορέσω μια στολή στην αγγαρεία
και θλιμμένη στο καθρέφτη μου κοιτώ
πώς αρχίζει μια ολοήμερη ανία.
Με ορθάνοικτα τα μάτια θ' απωθώ
την ασχήμια γυαλισμένη που μοστράρει
και δυο δείκτες κάθε τόσο θα ρωτώ
αν αργεί ακόμα να' βγει το φεγγάρι.
-------------------
Κάθε πρωί, ίδιο πρωί,
ζητά απ' το κορμί μου
να διώξει τη νύχτα.
Κάθε πρωί, ίδιο πρωί,
να λέει στ' αυτί μου
τα όνειρα σβήσ' τα.
------------------
Και το ξέρω,
θα 'ναι οι ώρες σκληρές
ναι το ξέρω.
Δε γελιέμαι,
μέχρι να 'ρθει η νύχτα
για να πω καληνύχτα
τη ρουτίνα της μέρας
θ' αρνιέμαι...
© Copyright, Katia
Σα σκοτεινιάζει τη ζήτω
-πάει ένας μήνας τώρα-
το φως λατρεύω τις βραδιές
πάντα την ίδια ώρα.
Απ' το παράθυρο κοιτώ
στ' απέναντι μπαλκόνι,
κορμί χιόνι απάτητο
στη φλόγα μου να λιώνει.
Φτερά αγγέλου δε φορεί
μα δεν πατά, πετάει!
H γλυκά της πως με πονά
τ' αστερία όταν κοιτάει!
Χέρια λεπτά,
γυρτός λαιμός,
διάφανη πορσελάνη!
Χείλη υγρά, μισάνοιχτα,
λάγνας ματιάς λιμάνι..
Μαύρα μαλλιά,
μάτια γλαρά,
μορφή του Μποτιτσέλι !
Θεά στη γη,
με τους θνητούς
άραγε τι να θέλει ;
Ώρες περνούν και καρτερώ
στο τζαμί κολλημένος.
Απόψε ακόμα να φανεί
κι εγώ τρέμω εθισμένος.
Βγαίνω στους δρόμους σαν τρελός
και στάλα δεν με μέλει
Πριν ξημερώσει εγώ θα βρω
που κρύβονται οι άγγελοι
Πρόστυχα χέρια σ΄ ακουμπούν
και ξένοι σε λερώνουν..
Πώς να 'χανα τα μάτια μου,
το φως σου μην ζυγώνουν ;
Χέρια λεπτά,
γυρτός λαιμός,
διάφανη πορσελάνη!
Χείλη υγρά, μισάνοιχτα,
λάγνας ματιάς λιμάνι...
Μαλλιά μακριά,
μάτια γλαρά,
μορφή του Μποτιτσέλι!
Θεά αυτή
πώς τους θνητούς
θε' να ταΐζει μέλι ;
© Copyright, Katia
Μελοποιημένο από τον Γιάννη Απόδιακο
Μα πες μου τι να θυμηθώ
που εσένα να μην έχει...
Γωνιά κι αν ψάχνω να κρυφτώ
βροχή είσαι και βρέχει.
Στάλα τη στάλα να κυλάς
σε όσα έχουμε ζήσει,
το παρελθόν μας κι αν φιλάς
δροσιά δε θα τα 'αγγίξει.
Πνίγομαι σου λέω πνίγομαι
τόσο καιρό κοντά σου...
Πνίγομαι και πάλι πνίγομαι
κι ας είμαι μακριά σου!
Δε θέλω πίσω να κοιτώ
δε θέλω να θυμάμαι.
Μια συννεφιά το βλέμμα σου
και τη βροχή φοβάμαι.
Να μη μουσκέψει τα φτερά
που άνοιξα μακριά σου,
να μη βουλιάξω στα νερά
που κρύβεις στη ματιά σου.
Πνίγομαι σου λέω πνίγομαι
τόσο καιρό κοντά σου...
Πνίγομαι και πάλι πνίγομαι
κι ας είμαι μακριά σου!
Μα πες μου κάτι να σκεφτώ
που εσένα να μην έχει..
Στ' αύριο ακόμη κι αν κοιτώ
πάλι ένα δάκρυ τρέχει
Δεν ανοίγω στο φεγγάρι
το παράθυρο
ξέθωρο σαν φέγγει απ' έξω
χλωμό άχυρο.
Το φεγγάρι το δικό μου
άλικος θεός
εμπαινε στη κάμαρη μου
κι εσβηνε το φως.
Κόκκινο έβαφε το τοιχο
και το στρωμα μου
παραμύθια να πλαγιαζουν
με το σώμα μου
Πορφυρό κρασί κυλούσε
στο ποτήρι μου
μεθυσμένη να 'ναι η νύχτα
για χατίρι μου
Άγγιζ' απαλά τα χείλη
κι αίμα στάζανε
ματωμένα τα φίλια μου
ποσά τάζανε
Κόκκινο φεγγάρι στ' άγρια
τα πυκνά μου τα σκοτάδια
άναψε φωτιά.
Πάρ' το αίμα μου στο δίνω
φτάνει πάλι εγώ να πίνω
κόκκινα φιλιά
Άλικε θεέ της νύχτας
στ' άκουσμα μιας καληνύχτας
ένα σου ζήτω.
Μέσα στο δικό σου γιόμα
που δε χόρτασα ακόμα
νύχτα να πνίγω.
Το φεγγάρι το δικό μου
κόκκινο βαθύ
το προσμένω βράδια τώρα
μήπως και φανεί
Τέντα το παράθυρο μου
τέντα κι η καρδιά
θα τ' ανοίξω φτάνει να 'μπει
φεγγαροφωτιά.
Μαύρο είμαι μολυβί , να 'σουνα λευκό χαρτί,
που 'χω απόψε τόσα να σου γράψω
κι όσα από τα χείλη μου ποτέ δεν έχουν βγει,
λόγια στο κορμί σου να χαράξω.
Να σε λέω «αγάπη» σαν θα σέρνομαι απαλό
χάδι στου λαιμού σου την καμπύλη
κι όταν λέω «σε θέλω» με μια μονοκοντυλιά,
να γλυστρώ στη πιο κρυφή σου πύλη.
Σ' ένα γράμμα να χαθώ,
στου ερωτά τις λέξεις ν' αργολειώνω.
Μολυβάκι μαύρο εγώ,
να λειώνω... αχ! να λειώνω,
αργά... αργά...
το λευκό χαρτί σου να κυκλώνω!
Μαύρο είμαι μολύβι, να 'σουνα κόλλα χαρτί.
άσπρο πιθαμή να μη σ΄ αφήσω
και τον κάθε πόθο μου με εν' άγγιγμα γραφής ,
πάνω σου τη νύχτα αυτή να σβήσω.
Κι όταν θα χαράζει σ' ένα ο ήλιος να μας βρει
γράμμα ερωτικό να μας ενώσει.
Μαύρο εσύ χαρτάκι , να 'μαι πάνω σου εγώ,
ίχνη από μολύβι που 'χει λιώσει.
Σ' ένα γράμμα ερωτικό,
να γεμίζω εσένα, ν' αργολειώνω.
Μολυβάκι μαύρο εγώ,
να λειώνω... αχ! να λειώνω,
αργά... αργά...
στο λευκό κορμί σου να τελειώνω!
© Copyright, Katia
μελοποίηση: Γιάννης Απόδιακος
Τρομαγμένα
πουλιά
με φτερά ανοικτά
πανικό να σκορπούν
να τσιρίζουν
Ξεχασμένα παιδιά
στα καμένα χωριά
πώς μπορούν να σωθούν
δε γνωρίζουν.
Σωπάστε...
Κοιτάτε...
Σας ζητώ μοναχά μη μιλάτε
κάπου εκεί μακριά να κοιτάτε
Χώμα, γη κι ουρανός γίναν' ένα
μοιάζει ο τόπος αυτός να 'ναι ψέμα.
Σπίτια,
σάρκες, νερό μια εικόνα
στοιχειωμένα λεπτά στον αιώνα.
Δακρυσμένες ματιές
στο θεό τους γιατί
με τα χείλη βουβά
να υψώνουν.
Λασπωμένες ψυχές
κουβαλούν τα κορμιά,
χρόνια ξέρουν πολλά
θα πληρώνουν.
Σωπάστε...
Κοιτάτε...
Σας ζητώ μοναχά μη μιλάτε
κάπου εκεί μακριά να κοιτάτε
Αίμα, δάκρυ, φωτιά ένα σώμα
να 'χει ο θάνατος κόκκινο στρώμα
Την μάτια
μας δεν είναι η μόνη
στον αιώνα πληγή που ματώνει.....
© Copyright,
Katia
