Αν είσαι μόνος

Καλό ταξίδι Μέταλλε... (29/7/2016)


 

Αν είσαι μόνος απόψε

αν έχεις χέρια αδειανά

αν έχει σβήσει η ματιά σου

κι η ερημιά σε πονά


Αν δε χορταίνεις αέρα

και κολυμπάς στη σιωπή

αν λαχταράς μια κουβέντα

κάποιος να 'ρθει να σου πει


Έλα!

Στη συχνότητά μου έλα

συντονίσου μαζί μου

συντονίσου ψυχή μου

θα με βρεις πάντα εκεί


Η φωνή σου, φωνή μου

σ' εκπομπή ανοικτή,

οι παλμοί σου παλμοί μου

θα χτυπούν τη σιωπή

Έλα!


Αν είσαι μόνος απόψε

κι ειν' η νύχτα μεγάλη

να θυμάσαι πως κάπου

μια καρδιά υπερβάλει


Αν οι φίλοι κοιμούνται

κι η σιγή αλυχτά

βάλε αυτό το τραγούδι

βάλτο πιο δυνατά!

_____________________________
© Copyright Katia 2005

μελοποιημένο από "Τρίτη Εποχή"


GRexit - GRedit

GR-EDIT photo GREDIT3_zpszgbz0s7e.jpg
Όλο και πιο συχνά ακούμε, από τους εντός κι εκτός συνόρων "φίλους" της Ελλάδας, 
τους νεοεισαχθέντες όρους-προσβολές όπως... Grexit, Graccident, Grefault, Gretastrophe .. 
και ποιος ξέρει τι άλλο μπορεί ακόμα να σκαρφιστούν ... 
Η απάντηση μας λοιπόν, στην ίδια γλώσσα με την δική τους μπας και το εμπεδώσουν ευκολότερα,
είναι πως είμαστε αποφασισμένοι να τα καταφέρουμε και ΘΑ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΟΥΜΕ!

Αν το θελήσει ο λαός, τον κόσμο φέρνει τούμπα .....



Video - Θέλω να σε προκαλέσω


Μοναξιά

 photo monaksia2_zps418f969c.jpg


Μέρα κοιμάται  η Μοναξιά
νύχτα ξυπνάει
στέκει στο φως του φεγγαριού
μαύρα φοράει

Βάφει  τα χείλη στη φωτιά
και στη βροχή το βλέμμα
τα στήθη ραίνει μ' όπιο
μεθά  μ' αψέντι  το αίμα

Βγαίνει στην πόλη η Μοναξιά
θύμα γυρεύει
λάγνα κοιτά, προκλητικά
και σαγηνεύει

Δίχως παρέα αν σε δει
φωτιά ζητά, στενάζει
με δυο ποτά, παράδεισους
στην ερημιά σου τάζει

Γύρω σου πλέκει η Μοναξιά
δίχτυα μετάξι
κόμπο τα δένει στις πληγές
αίμα να στάξει

Μαύρη τη νύχτας αγκαλιά
παρηγοριά κι οδύνη
αργός για σένα θάνατος
μόνη ζωή για κείνη
  ......................


Αχ Μοναξιά μου, Μοναξιά
των άγρυπνων παγίδα
πώς σ' αγαπούν οι ποιητές..
έτσι κι εγώ σ' αγάπησα
κι ήλιο ξανά δεν είδα!


______© Copyright, Katia_____

1η μελοποίηση από τον Σωτήρη Τζιώρο

2η μελοποίηση από τον Σταμάτη Μαρίνο




Το άσπρο σου μακό

 photo mako_zpse15aebe4.jpg



Πρωί την πόρτα μας χτυπήσαν οι μπασκίνες
-πέρασαν κιόλα, χρόνια δυο και κάτι μήνες-
Δυο χρόνια τώρα που μετρώ την αντοχή
στην καθ' ανάσα μου, λαχτάρα κι ενοχή
 
Απ' το παράθυρο στο δρόμο είχες σαλτάρει
πίσω σου έτρεξε του νόμου το κουβάρι
Κραυγές, σειρήνες, σκόνη... άγριο σκηνικό
Στερνή ματιά σου, κoυβαλώ, στον πανικό

... ... ... ... ... ... ... ... ....
Πριν φύγεις χάραξες δυο λόγια στο σκοτάδι
«Κάθε κλουβί, μια πόρτα κρύβει για τον Άδη»
Σε βρήκαν χάραμα με τ' άσπρο σου μακό
σφικτά δεμένο στο γερμένο σου λαιμό ...
 
Πρωί την πόρτα σα χτυπούν πια δεν ανοίγω
Να 'χα κουράγιο κι όπως έφυγες.. να φύγω
Σκληρή η ζωή και το κουράγιο μου λειψό
Φτωχός κι ο κόσμος, δίχως τ' άλλο μου μισό.

............................

Μπουκιά ψωμί δεν είχε κλέψει
δεν είχε κάνει φονικά
Πάνω του βρήκαν μοναχά
μια χούφτα όνειρα στη τσέπη
κάτω απ τα βλέφαρα φωτιά
Όπλα δικά του για ν' αντέξει
τα νιάτα του που ροκάνιζαν
νταβάδες και αφεντικά.

______________________

© Copyright, Katia

μελοποιημένο από τον Σταμάτη Μαρίνο


ΕΡΤ - ανακαινίσεις "ο Αντωνάκης"

ΑΝΑΚΑΙΝΙΣΕΙΣ  "Ο ΑΝΤΩΝΑΚΗΣ"

ΑΝΑΚΑΙΝΙΣΕΙΣ "Ο ΑΝΤΩΝΑΚΗΣ" photo ERT_SAMARAS2_zps98eb5ddb.jpg


Δεν παν τα μαύρα στην Ελλάδα 

Δεν παν τα μαύρα στην Ελλάδα
μαύρα δεν τα 'βαψε ποτέ
Ασ' το πινέλο Αντωνάκη
μη σηκωθώ απ τον καναπέ..

Παρ' τον Στρουρνάρα, παρ' τον Μπένυ
παρ' και τον  'Αδωνη μαζί
το γκάντεμ-νιο τον Μητσοτάκη
πάρτε και τους νεοναζί

Κι άιντε ξεκουμπιστείτε όλοι
Τρόικα, Φούχτελ, Ράιχενμπάχ 
Στο διάολο χρέη και μνημόνια 
Σόιμπλε, Μέρκελ και Λαγκάρτν 

Βρε έτσι και ο λαός τα πάρει 
δε θα σας έβγει σε καλό..
Βλέπω στο Σύνταγμα κρεμάλες 
μπουντρούμια στον Κορυδαλλό!

_____________________________________________________________
*Διαβάζεται και τραγουδιστά στο ρυθμό του "Δεν κάνει κρύο" των Locomondo.
© Copyright, Katia  





Ποιός πόλεμος;

Συνεχίζεται...


Λέμε ΟΧΙ


Λέμε ΟΧΙ


Λέμε ΟΧΙ στα ΣΧΕΔΙΑ εξαθλίωσης

και υποδούλωσης του λαού και της πατρίδας μας..


Λέμε ΟΧΙ και ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ

όλα όσα μας ανήκουν, όλα όσα μας αξίζουν.


Λέμε ΟΧΙ ΤΩΡΑ
!

Αύριο ίσως να είναι αργα...


 


ΠΟΙΟΣ ;

.alt


Χρόνια
περνούν τα χρόνια
βαριά, αιώνια
κληρονομιά

Άκρη
δε βγάζω άκρη
  μόνο ένα δάκρυ
αργοκυλά

Σπάω
το τζάμι σπάω
έξω κοιτάω
πρώτη φορά

Φτάνει
φωνάζω φτάνει
σ' όποιον με πιάνει
και με τραβά

Λίγο
έστω και λίγο
αχ, να ξεφύγω
και άλλο τι!

Νόμους
χιλιάδες νόμους
διώχνω απ' τους ώμους
κι όλα τα μη.

Βήμα
τρελό μου βήμα
κόβω το νήμα
χωρίς ντροπή

Έξω
τώρα είμαι έξω
κι όσο αντέξω..
Ίσως πολύ!


Την καρδιά μου ποιός ορίζει;
Ποιός τον χάρτη μου χαράζει;
Το κορμί μου ποιός ζορίζει;
Το μυαλό μου ποιός διαβάζει;

© Copyright, Katia
------------------------------------------------------
Mελοποιημένο απο τον Κ.Τρικάλη (Getit)


Θείο μεθύσι

alt


Κόκκινο βαθύ στα χείλη
το φιλί, κρασί γλυκό

κέρνα εσύ κι εγώ να πίνω

μεθυσμένα να 'ν τα λόγια

που 'χω να σου πω

Στάλα-στάλα πότισέ με
της αγάπης μυστικά

μέσα μου να βρουν να λύσουν

όσα κόμπο έχουν δέσει

το κορμί σφικτά

Στο γεμάτο μου ποτήρι
δως μου αιτία κι αφορμή

σαν αργά κυλάς στο αίμα

μη σκοντάψεις σ' ένα "όχι"

μην ακούσεις "μη"

Κι όταν το μπουκάλι αδειάσει
πριν το τέλος να γευτώ

σπαστό, κάνε το κομμάτια

σ' ενοχές και κατακάθια

μέσα μη χαθώ

-Της μαύρης σκέψης μούδιασμα
της σάρκας ανταρσία

τη μέθη σου πώς ν' αρνηθώ

των ουσιών ουσία !-

Θείο μεθύσι ο έρωτας
σε καίει και σε σβήνει

Θείο μεθύσι ο έρωτας

να πίνεις...
να σε πίνει !

_____________________________________

© Copyright, Katia


ΑΝΑΤΡΟΠΗ - Άνοιξη τέλη του Μάη (ε)

alt


Δρόμο παίρνω, δρόμο αφήνω

_ρίσκο μου, παντιέρα μου_

στη μιζέρια πόρτα κλείνω

σπάω τη σκακιέρα μου

Κι όπου πάει το βήμα, πάω

_τρέλα μου, λαχτάρα μου_

μιαν ευχή σφιχτά κρατάω

κόντρα στην κατάρα μου


Χτύπα φλέβα να τρομάξει

το κενό το πίσω μου

κι αν μ' αγγίξει, με προφτάσει

κύμα πελαγίσιο μου

 γίνε συ παρηγοριά μου

κι έλα που σε λάτρεψα

τίναξέ με στα όνειρά μου

που θεριά τ' ανάθρεψα


Άνοιξη τέλη του Μάη πρωτανάσανα

φασκιωμένος σ' έναν χάρτη

μ' εθνικές οδούς, σοκάκια

χαραγμένα βάσανα.


 Άνοιξη τέλη του Μάη

- τι ανατροπή! -

στη ζωή μου κλείνω μάτι

παίρνω ανάποδη στροφή

 


© Copyright, Katia

________________________________-

Μελοποιημένο από τον Σταμάτη Μαρίνο


Παραισθήσεις

alt


Το χάραμα γεννήθηκα

με ήλιο και μ΄ αγέρα

Μα όσο κρατά μια μέρα

τόση ήταν κι η χαρά

 

Στο φως τυφλά πορεύτηκα

σκιά και νιος φαντάρος

Νύχτωσε κι ούτε φάρος

στα μαύρα τα νερά

 

Μουδιασμένες μου αισθήσεις

και του νου μου συ κενό

στα σκοτάδια παραισθήσεις

να σας φέγγουν θα γεννώ

 

Της μνήμης τα παράθυρα

σφραγίζω με σανίδες

λουκέτα κι αλυσίδες

και τα κλειδιά πετώ

 

Παλτό στην πλάτη ανάρριχτο

φορώ πια το σκοτάδι

και στη σιωπή του Άδη

το είναι μου βουτώ

 

Μουδιασμένες οι αισθήσεις

σαλεμένο το μυαλό

Στου μηδέν με παραισθήσεις

χάνομαι το στρογγυλό

__________________________________
© Copyright, Katia


ΨΕΥΤΟΗΘΙΚΗ ΜΟΥ

.alt

Μ' άσπρο πέπλο "ηθικής"
τη βρωμιά καλά την κρύψαν 
το γυμνό κορμί της γης 
όπως-όπως το καλύψαν 

Κάτω του μπήκα κι εγώ 
στέγη να 'χω και να τρώω 
ξεγελώντας, ξεπουλώντας 
παριστώντας τον αθώο 

Δεν κοιτούσα δεξιά 
ούτε αριστερά κοιτούσα 
μα στο μέσα μου θαρρώ 
μ' έτρωγε που δεν τολμούσα 

Πέρασαν χρόνια πολλά 
βάρος μου 'γινε η σκέπη 
Στριμωγμένο μου κορμί 
φορτωμένο μη και πρέπει! 

Ψευτοηθική κυρά μου 
όπου εσύ, μακριά η φύση 
Μ' έφτασες κοντά στη δύση 
να θρηνώ για τα παιδιά μου 
που κατάσαρκα έχω ντύσει 
ρούχο τnν κληρονομιά σου 
μαύρο, βρώμικο, ιδρωμένο
τρύπιο, χιλιομπαλωμένο

Πόσο σε μισώ "Ηθική" μου
δήθεν όλα στη θωριά σου!
Μ' όση δύναμη μου μένει
 θα μιλώ για την ψευτιά σου
ως την ύστατη πνοή μου
 θα ουρλιάζω
ΦΓΥΓΕ.. ΧΑΣΟΥ!
______________________
© Copyright, Katia 

Άλικος Θεός (video clip)

TASSO: συνθεση, ερμηνεία, ενορχήστρωση, παραγωγή
ΚATIA: στίχοι, βιντεο


Η Ελλάδα στο σφυρί

alt


Τα παλιά τα ίδια

φόρεσα στολίδια

κρίμα στο λαιμό!

Προστυχιά στη φούστα

κι είπα όλα τα γούστα

να σας κάνω εγώ

 

Θησαυροί σ' εκπτώσεις

δάνεια έχω, δόσεις

βγήκα στο σφυρί

Ηθικής ορφάνια

τρύπια περηφάνια

κι ανοιχτοί  μηροί

 

Κι εσύ που λες πως μ αγαπάς

ψάχνεις τη λέξη και το βήμα

σ' αδιέξοδο τρεκλίζεις ποίημα

πού πας δεν ξέρεις... πού πατάς;

 

Πλάκωσαν μαφιόζοι

δικαστές βιτσιόζοι

άρχοντες στυγνοί

Σ' ακριβά πορνεία

γράφω  ιστορία

μπρούμητα, γυμνή

 

Ξεψυχά ο μύθος

στ' άδειο μου το στήθος

στη σαπιοκοιλιά

Και θρηνώ που μάνα

στη μικρή μου αλάνα

δε με λένε πια...

 

Μα σύ ακόμα μ' αγαπάς

κι έγινες σύνθημα στον τοίχο

τραγούδι μ' οργισμένο στίχο

κραυγή στους δρόμους και τα σπας!

__________________________________
© Copyright, Katia


Η ΑΛΗΘΕΙΑ

alt

Μου λες  σιχάθηκες το ψέμα

μα την αλήθεια πώς φοβάσαι!

Πλευρό αλλάζεις και κοιμάσαι

βαθιά στου ύπνου  πας τη  λήθη

πλάθεις δικό σου παραμύθι


Να φεύγεις σου 'γινε συνήθεια

δραπέτης ζεις στα όνειρά σου

μα πάντα  πίσω  η  αλήθεια

μια ανάσα θα 'ναι στη  σκιά σου


Εδώ να μείνεις ειν' το θέμα

ξύπνιος μπροστά στον εφιάλτη

Πάψε να του γυρνάς την πλάτη

άνοιξ'  τα μάτια,  κοίταξέ τον

μη σε τρομάζει, άγγιξέ τον


Να φεύγεις  σου 'γινε συνήθεια

από παιδί  σκασιαρχείο

μα σαν  πιστό σκυλί η αλήθεια

πίσω σου τρέχει  απ' το σχολείο...

__________________________________
© Copyright, Katia

μελοποιημένο από τον Στέφανο Λιάσιο




ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ (Ε)

Photobucket

Στα δεκάξι σου έφηβος

Κοντρανοίγεις το λάβαρο

Ιδεών πάντα έφιππος

Σπαν τα θέλω σου μάρμαρο



Τριαντάρης μαζεύεσαι

Πας τρυπώνεις στα ύποπτα

Όπως-όπως βολεύεσαι

Λες ... «Δεν τρέχει ρε τίποτα»



Ήταν ένα παλικάρι

μια τυλίχτηκε κουβάρι

δυο κατρακυλά


Ήταν ένα παλικάρι

τρεις και φόρα έχει πάρει

ψεύτικα μιλά

ποιόν να ξεγελά;




Στα σαράντα μνημόσυνο

Σκύβεις μπρος στα τεφτέρια σου

Σούμας μείον το πρόσημο

Βλαστημάς τη μιζέρια σου



Στα μισά και σε στοίχειωσε

μια ζωή να 'χες, δεύτερη !

Φταίει που ο θάνατος ζύγωσε

Φταίει κι η νιότη σου η λεύτερη...



Ήταν ένα παλληκάρι

μια τυλίχτηκε κουβάρι

δυο κατρακυλά


Ήταν ένα παλληκάρι

τρεις στη γή μαύρο κουφάρι

πίσω όλο κοιτά

και παραμιλά...


____© Copyright, Katia____


Μια μέρα αλλιώτικη

alt


Μετανάστες στο τίποτα
με μια πίκρα στο στόμα
Του Εγώ θύτες - θύματα
ίδια γεύση, ίδιο χρώμα

Μέρα μια, να 'ναι αλλιώτικη
δε τη ζήσαμε ακόμα

Το δισάκι μας βάρυνε
με σκουπίδια, με νόμους
Ξύπνα ένστικτο ανθρώπινο
σήκωσέ μας στους ώμους

Κι ίσως κάπου μια αλλιώτικη
μέρα βρούμε στους δρόμους

Ξυραφιές κόβει η μνήμη μας
κάθε μια και οδύνη
Στα σκασμένα τα χείλη μας
λόγια κόκκινα αφήνει

Μέρα αλλιώτικη  όσο αργείς
νύχτα μας καταπίνει

Μα τραγούδι είναι τ' όνειρο
την ελπίδα μας τρέφει
Κι αν οι σόλες μας λειώσανε
το πετσί μας αντέχει!

Άγια μέρα κι αγέννητη
μάνας μήτρα ποια σ' έχει;


_______© Copyright, Katia_______

1η μελοποίηση από τον Κώστα Τρικάλη "getit"
2η μελοποίηση απο τον TASSO



ΤΑ ΑΣΥΜΒΙΒΑΣΤΑ

alt

Μ' ένα "όχι" ξεμπερδεύω
όσα μ' "ίσως" τα μπερδεύω
Λέω "ναι" μα ανακαλύπτω
τίποτα πως δεν καλύπτω

"Ναι" και "αν" και "όχι"
"ίσως", "θα¨", "μπορεί"
Tο μυαλό μου δοκιμάζεις
γλώσσα πονηρή

Πώς του νου να συμβιβάσω τ' ασυμβίβαστα
όσα όλη τη μέρα λέω, βράδυ αν τ' αναιρώ;
Στου μυαλού πώς να με σώσω τα διλήμματα;
Κόντρα κύμα σ' άλλο κύμα και στη μέση εγώ!


Μ' ένα "αν" δεν καταλήγω
λέω "θα" για να ξεφύγω
Στο "μπορει" μονάχα ακούω
πόρτα που στη τρέλα κρούω.

"Ναι", "ίσως" και "όχι"
"θα", "μπορεί" και "αν"...
κι όσα κόμπο έχω δέσει
να λυθούν ζητάν

Πώς του νου να συμβιβάσω τ' ασυμβίβαστα
όταν τ' άσπρο  μαύρο βάφω κι ύστερ' απορώ;
Της ψυχής πώς να καλύψω  τα ανοίγματα;
Μίσος κι έρωτας χορεύουν μέσα μου τανγκό!


_____© Copyright, Katia_____

μελοποιημένο





ΠΛΟΙΟ ΕΓΩ & ΕΣΥ ΛΙΜΑΝΙ

-->

 photo 1e1bfcde-e1dd-4587-ba52-2739443b8c1f_zpsdbf5e625.jpg"

Ζητάς ν' αφήσω τα ταξίδια τα μεγάλα
κάβο να δέσω στη δική σου αγκαλιά...

Αν δεις ποτέ πελάγου κύμα μες στη γυάλα
και γλαροπούλια να χορεύουν σε κλουβιά
τότε μπορεί να το δεχτώ πως κι η αγάπη
ζει κι ανασαίνει στριμωγμένη στη φωλιά.

Εγώ είμαι πλοίο κάποιας άγονης γραμμής
κι εσύ ματάκια μου λιμάνι μιας ζωής
Θα σε ζητώ
σαν το τρελό στο τέλος κάθε ταξιδιού
Πάλι θα κλαις
λευκό μαντήλι όταν κουνάς του χωρισμού


Λες οι φουρτούνες σαν κλαρί θα με τσακίσουν
τάζεις γαλήνη στα υγρά σου τα φιλιά ...

Όταν τα χρώματα της θάλασσας μετρήσουν
και μεταφράσουν των ανέμων τη μιλιά
τότε μπορεί να το δεχτώ πως κι η αγάπη
έχει γραμμένες συνταγές, γνωστά κουμπιά

Εγώ είμαι πλοίο που αλητεύει στη φθορά
κι εσύ στα φώτα στολισμένη και κυρά
Θα ξαγρυπνάς
τ΄ άστρα πώς είμαι, πού αρμενίζω να ρωτάς
Θα τρέμω εγώ
ξένα σκαριά
στα χέρια σου μην και κρατάς


_________© Copyright, Katia_________

Μελοποιημένο


ΩΣ ΕΔΩ

alt


Στάλα τη στάλα το ποτήρι ξεχειλίζει
μ' απόψε ορκίστηκα πως άλλο δε θα πιω
Χρόνια άσπρο πάτο, να τ' αδειάζω - να γεμίζει
Βγαίνω απ τη μέθη, με κοιτάζω κι απορώ ...;

Πότε τα άλικα θαμπώσαν όνειρά μου;
Πώς συρρικνώθηκαν τα τόσα π' αγαπώ;
Πόσο καιρό; Πόσο καιρό;
που 'χω στη πλάτη αντί φτερά, βαρύ σταυρό;

Πάρτε ετούτο το ποτήρι από μπρος μου
άλλο δε θέλω, δεν αντέχω, δε θα πιω!
Κι έλα Ζωή...
Kύλησε-στάξε
μες στις χούφτες
κέρνα, δωσ' μου
από τα σπλάχνα σου νερό να αναστηθώ!

Στάλα τη στάλα κι η οργή μου άγριο κύμα
μια βράχο ψάχνει, μία πέλαγο ανοιχτό
να πολεμήσει, ν' απλωθεί, ν΄ αλλάξει σχήμα
κι όταν σαρώσει γη μαζί και ουρανό...

...στο καταλάγιασμα βαθιά να πάρω ανάσα
και δυνατά να το φωνάξω, να το πω..
Φτάνει ως εδώ! Φτάνει ως εδώ!
Σταυρό στην πλάτη, βήμα πια δεν κουβαλώ!

Πάρτε ετούτο το ποτήρι από μπρος μου
άλλο δεν πίνω, δε γουστάρω, ως εδώ!
Κι έλα Ζωή...
Kόκκινη τρέξε
βρες τη φλέβα
χτύπα εντός μου
κόντρα στο μαύρο, το κακό μου ριζικό!

© Copyright, Katia

Καταδίκη (Ε)

Καταδίκη


ΚΑΤΑΔΙΚΗ


Πριν να γεννηθώ ακόμη

της ζωής πριν δω το θαύμα...

απ' τα σπλάχνα κάποιας μάνας

προτού 'ρθω στον έξω κόσμο

πριν κι από το πρώτο κλάμα...

Καταδίκη δίχως δίκη, κληρονόμησα!


Απ' το μαιευτήριο βγήκα

κουβαλώντας τη ποινή μου

βάρος στους μικρούς μου ώμους

δίχως να καταλαβαίνω

πού χρωστούσα στη ζωή μου...

Τα παιδιά γεννιούνται αθώα, έτσι νόμιζα !


Αμαρτία αφού δεν είχα

σκληρό κι άδικο το βρήκα

κι έβαλα έγνοια νύχτα-μέρα

μόνιμα να μ' απαλλάξω

απ' τη μαύρη τούτη προίκα...

Μια γιορτή τ' όνειρά μου, βγήκα φώναξα!


Δεν κατάλαβα ακόμα

πιο πολύ τι με τρελαίνει

που με πέρασαν για θύμα

ή στο κάθε ξέσπασμά μου

η ποινή μου π' ανεβαίνει...

Απ' τα όρια έξω βγήκα, παρανόμησα!


(ρεφρέν)

Σφίγγω χείλη, τρίζω δόντια

φεύγω δίχως προσευχή

Κάποιοι μ' είπανε δραπέτη

κάποιοι μ' είπαν μαχητή


Νου μου, σάρκα και ψυχή μου

πάμε, ακόμη είναι νωρίς...

Από φως είμαι πλασμένος

ήλιο πόθησα ζωής!



© Copyright, Katia

Ακρότητες

alt

Δε θα μ' ακούς ...

Θα κάνω ακρότητες, τα τζάμια όλα θα σπάω

Με τα κομμάτια τους ένα θα γίνομαι

άγρια θ' αφήνομαι

να κλαίω - να βρίζω

να ουρλιάζω

να γελάω


Δε θα μ' ακούς ...

Σ' άλλες συχνότητες θα λέω σ' αγαπάω

Στην απουσία σου σαν απευθύνομαι

αργά θ' αφήνομαι

να καίω - να λειώνω

να αδειάζω

να σκορπάω


Και δε θ' ακούς...

κρυφά να λεν, ψιθυριστά

πως ένα βήμα μοναχά

ένα απ' την τρέλα απέχω!

 

Δε θα 'σαι εδώ για να μ' ακούς

και μάτια μου δεν ξέρω πώς

τη μοναξιά ν' αντέχω...


Και δε θ' ακούς ...

Κόμπος τα λόγια στο λαιμό

όσα δεν πρόφτασα να πω

και στα 'χα φυλαγμένα.


Δε θα 'σαι εδώ για να μ' ακούς

Απλώθηκ' η σιωπή γκρεμός

Κι έχω σπασμένα φρένα


____© Copyright, Katia____

μελοποιημένο από τον Κώστα Κυδωνάκη


Ο Σολίστας

4Low,lyrics song,Katia



Όλα τα δίνω αυτό το βράδυ
ξυπνώ χορδές μ' ένα μου χάδι
Σπίθες τριγύρω και σιμά μου
πετάγονται απ' τα δάχτυλά μου

Κι αργά σαν καίνε τ' οξυγόνο
νοιώθω απ' την έλλειψή του πόνο
Λυτρωτικά βαριανασαίνω
σ' ένα άλλο κόσμο, λες, πηγαίνω!

Σκάλες πατώ κι άγνωστους δρόμους
ακροβατώ μακριά από νόμους
Μεγάλη νύχτα μα τ' αντέχω
όρια απόψε 'γώ δεν έχω...

Ποτέ στων ήχων τα ταξίδια
δε γύρεψα να βρω τα ίδια
Μον' όσες στις χορδές οι νότες
τόσες εμπρός μου να 'χω ρότες

Στις άκρες των δαχτύλων μου
κύλησ' απόψε ο νους
κι εκείνα στάξαν στις χορδές
τρέλα μέσα απ' τις φλέβες μου
και της καρδιάς παλμούς


____© Copyright, Katia____

music: 4Low

Άρρωστο Εγώ

ΡγΟ


Της ανοχής μας πώς στενέψαν τα κουμπώματα;
Χολή πως στάξαν στα ποτήρια οι καλημέρες;
Πώς τα φιλιά, ύπουλα γίναν μαχαιρώματα;
Πώς τα γλυκόλογα κατάρες και φοβέρες;

Κόντρα στον έρωτα ποιες λογικές ζυγιάσαμε
κι έχουμε τρις όσα πιστέψαμε προδώσει;
Πώς γέννες πόθων μας ψυχρά στο γόνυ σφάξαμε
θυσία στ' άρρωστο Εγώ να δυναμώσει;

Για τα μεγάλα τι κι αν είχαμε προσόντα
τα πιο αλλόκοτα εμείς της πλάσης όντα
στην αγκαλιά κάθε που τ' Όνειρο κρατάμε
τα χέρια ανοίγουμε
να πέσει αφήνουμε
σπάει, μαζί του σπάμε...


____© Copyright, Katia____
μελοιποιημένο από τον Θωμά Οικονόμου


ΟΙΚΤΟΣ

Οίκτος


Χειμώνας άγριος
ο κόσμος άδειος
φρικιό του δρόμου
στρώνει χαρτόκουτο
να κοιμηθεί

Νύχτα φαρμάκι
τρύπιο σακάκι
μια τζούρα η γόπα
καίει το σπιρτόκουτο
να ζεσταθεί

Κι εσύ πίσω κοιτάς απ το τζάμι
Τ' ακριβά σου τα μάτια
κόβει ο οίκτος κομμάτια
Τις κουρτίνες σου κλείνεις, στενάζεις
Με το νου, τσάμπα τάζεις και τάζεις ...;


Καθάριο έπεσε
νύχτα και σκέπασε
χιόνι την πόλη
-στερνό του Σάββατο
στερνή πνοή-

Κορμί χαμένο
μελανιασμένο
λύτρωση βρίσκει
στ' άσπρο του σάβανο
ως το πρωί

Κι εσύ πίσω κοιτάς απ το τζαμί
Τ' ακριβά σου τα μάτια
κόβει ο οίκτος κομμάτια
Τις κουρτίνες σου κλείνεις, δακρύζεις
Μ' ενοχές μια ζωή συνεχίζεις ...


____© Copyright, Katia____

μελοποίηση: "Palio Flaski"


και καρτερούσα...


Παρέα μου είχα πάντοτε
φίλο κι εχθρό ένα κύμα
σύντροφο αέρα απρόβλεπτο
μια χάδι, μια γροθιά.

Και καρτερούσα να φανείς
λέξη ακριβή στο ποίημα
τρύπιο μη χάσκει στο καιρό
μπάλωμα που δεν δέχτηκε
δε βγήκε ζητιανιά.!

--------------------
Λαίμαργα τους ορίζοντες
σάρωνα με το βλέμμα
ακούραστα οι σκέψεις μου
ταξιδευτές πουλιά.
.
Και καρτερούσα να φανείς
να 'χει ο ουρανός μου στέμμα
ήλιο που χρονιά γύρεψα
μακριά από των λιμανιών
την άρρωστη αγκαλιά.

--------------------
Έλα κοντά μου αλήθεια εσύ
έλα πριν απ' το γέρμα
να πάψω πια, να μη πονώ
που μια στιγμή δε στέριωσα.

Στο τέρμα μπρος σαν θα σταθώ
και πίσω πάει το βλέμμα
δίχως σκοπό, μη και το πω
μάταια ζωή πως σ' έζησα !


____© Copyright, Katia____
Music: Kostas Smyrnios
επιμέλεια video: JB-Anastasia

_Aπάτη_

Ατέλειωτα λόγια αέρας
ξεχνιούνται στο τέλος της μέρας
Σκληρέ μου κριτή εαυτέ
τα βράδια δε λείπεις ποτέ

Ο ήλιος το φως δεν χαρίζει
με τόκο για λίγο δανείζει
Σαν βγει το φεγγάρι χλωμό
φτωχό θα με δει και γυμνό

Η λάμψη μια απάτη
γυρνάει την πλάτη
σκοτάδι οταν 'ρθει
αλήθειες θα πει

Στις ψεύτικες μέρες
καρφιά είναι οι νύχτες
Τι λες καλημέρες ;
Τι λες καληνύχτες ;


Στο φως όσα όμορφα μοιάζουν
σαν σβήνει με μιας με τρομάζουν
Ζητώ να κρυφτώ μια αγκαλιά
καινούρια ας είν ή παλιά.

Μα είμαι μονάχος στην πόλη
κοιμήθηκαν γύρω μου όλοι
Σε ονειρα μέσα γεννάνε
εφιάλτες που εμένα ξυπνάνε

Η λάμψη μια απάτη
γυρνάει την πλάτη
Σκοτάδι οταν 'ρθει
αλήθειες θα πει

Στις ψεύτικες μέρες
καρφιά είναι οι νύχτες
Μη λες καλημέρες...
Μη λες καληνύχτες...


___© Copyright, Katia____

music: TASSO


ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ

Photobucket

Στα δεκάξι σου έφηβος

κοντρανοίγεις το λάβαρο

Ιδεών πάντα έφιππος

Σπαν τα θέλω σου μάρμαρο



Τριαντάρης, μαζεύεσαι

Πας τρυπώνεις στα ύποπτα

Όπως-όπως βολεύεσαι

Λες ... «Δεν τρέχει ρε τίποτα!»



Ήταν ένα παλικάρι

μια τυλίχτηκε κουβάρι

δυο κατρακυλά


Ήταν ένα παλικάρι

τρεις και φόρα έχει πάρει

ψεύτικα μιλά

ποιόν να ξεγελά?




Στα σαράντα μνημόσυνο

Σκύβεις μπρος στα τεφτέρια σου

Σούμας μείον το πρόσημο

Βλαστημάς τη μιζέρια σου



Στα μισά και σε στοίχειωσε

μια ζωή να 'χες δεύτερη

Φταίει που θάνατος ζύγωσε

Φταίει κι η νιότη σου η λεύτερη



Ήταν ένα παλληκάρι

μια τυλίχτηκε κουβάρι

δυο κατρακυλά


Ήταν ένα παλληκάρι

τρεις στη γή μαύρο κουφάρι

πίσω όλο κοιτά

και παραμιλά...


____© Copyright, Katia____


Σε ένα Αμάν!

ΞΆΞ΅Ο`μϬΡκικο,Ο

Μες στου καπνού τα δαχτυλίδια θολωμένος
πίνω σφικτά μ' έναν καημό μου αγκαλιασμένος
άνθρωπο πλάι μου δε θέλω να με νοιώσει
βρίζω, τον πόνο προκαλώ να με ματώσει


Σ' ένα αμάν, σπάω το ποτήρι μου γεμάτο
ελπίδες να 'χε, να τ' αδειάσω άσπρο πάτο
σκύβω, διπλώνομαι κι η γη στα δυο μου χέρια
στροφή κι ορθώνομαι κι αστράφτουνε μαχαιριά.


Πιάσε, τραγούδι, πιάσε με
στήσε μ' ορθό και άσε με
το μαύρο φίδι που με τρώει να παλέψω
κι αν έρθει πάλι μια γιορτή
αν ξημερώσει Κυριακή
να σε χορέψω



______© Copyright, Katia_____



................ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ................

Στο δρόμο

Σ' αφιλόξενη πόλη βαδίζω
ένα κέρμα στη τσέπη δεν έχω
Ψαχουλεύω ...
Αναπτήρας - τσιγάρα
μισοάδειο πακέτο λειψό


Μπερδεμένος στο πλήθος ελπίζω
κι απορώ μοναξιά πώς σ αντέχω
Ζητιανεύω ...
Ξένος, ξένου το βλέμμα
«γεια σου φίλε» ν' ακούσω διψώ

Σ' αδιέξοδη πορεία
μες σε πόλεις λαιμητόμους
βρήκα εσένα Αδιαφορία ...
μ ανθρωπάκια ζεις και νόμους !


Σπρώχνει η πόλη, ζητάει να γίνω
με τη μαύρη την άσφαλτο ένα
Σημαδεύω ...
Ήλιος βγαίνει Πατέρας
απ' το σβέρκο μ' αρπάζει και ζω!


Ήρθα μόνος, πιο μόνος θα μείνω
Με τ' αδέσποτα μέτρα κι εμένα
Θ' αλητεύω ...
Μες στο κέντρο θα παίζω
του θλιμμένου σας κόσμου κουτσό


Σ' αδιέξοδη αλητεία
μ' άστεγους, φρικιά, ανόμους
βρήκα εσένα Ελευθερία
ξέγνοιαστο παιδί στους δρόμους !


______© Copyright, Katia______
  MUSIC: ARBand

ΕΝ ΠΛΩ

Νύχτα εν πλω


Κρεβάτι εν πλω
σεντόνι διπλό
στο πάτωμα χάδι πεσμένο

Σε τοίχο τυφλό
του χτες μου ζητώ
κομμάτι ουρανό ξεχασμένο.

Λεπτά και βροχή
τακ-τακ στη σιωπή
με τέμπο τη θλίψη έχουν ντύσει

Παρθένα ντροπή
ζητά ανατροπή
πώς να 'χε έναν πόθο να σβήσει !
______

Στο στόμα γυαλιά
ληγμένα φιλιά
του τέλους χαράζουν φιρμάνι

Τσιγάρο, αγκαλιά
ποτό μια γουλιά
οικείο έρωτά μου χαρμάνι!

Η νύχτα εν πλω...
Πώς κόβει στα δυο
η σκέψη να μείνουμε φίλοι!

Δε θες, δε μπορώ
κι αρχίζουν κρυφτό
τα λόγια μας πίσω απ' τα χείλη.
_______

Εν πλω τα όνειρα
κι εμείς στ' απόνερα
κομμάτια δυο
Να λέμε αντέχουμε
κι ίσα ν' απέχουμε
μια ανάσα από το σ΄ αγαπώ
μια ανάσα από τ' αντίο ...



___________© Copyright, Katia___________
MUSIC: Getit


ΝΥΧΤΑ ΣΚΙΩΝ

Ο

Πάπλωμα η νύχτα
βαρύ στο στήθος
το μαξιλάρι πέτρα σκληρή

Σκιές οι φόβοι
αντίκρυ ο τοίχος
του νου οθόνη
λευκό σεντόνι
τις προκαλεί

Ύπνε μου, έλα, μην αργείς
απόψε μου ' ταξες νωρίς
να' ρθεις κοντά μου
Άνοιξ' τη μαύρη σου αγκαλιά
όνειρα δωσ' μου, λησμονιά ...
παρηγοριά μου!


Σταυρός η νύχτα
καρφί ο χρόνος
σφίγγω τα μάτια κι ένα ζήτω

Λύτρωση γίνε
ύπνε, και δρόμος
έξω απ' το σώμα
μπορώ ακόμα
να γιατρευτώ


______© Copyright, Katia______

music: Κώστας Κυδωνάκης



Μίζερο σκηνικό

alt


ΜΙΖΕΡΟ ΣΚΗΝΙΚΟ


Κι αν στο χαρτί πια δε χωρούν
τα πάθη σου ψυχή μου
τράβα με μια κραυγή μου
στο σύμπαν χαρακιά.

Στιχάκι μου αλύτρωτο
χρόνια γλύφεις τον πόνο
στης μοναξιάς το δρόμο
στροφή να βρεις θηλιά

Κι όλο στα ίδια μένω
τα ίδια τραγουδώ
γεννιέμαι και πεθαίνω
στο ίδιο σκηνικό...

Σ' ότι όμορφο έβαλες φτερά
και πέταξε μακριά μου
της γης παρηγοριά μου
η μαύρη αγκαλιά.

Τραγούδι μου καθρέφτη μου
φωνή μου ευνουχισμένη
φάλτσα ζωή παιγμένη
δε σ' υποφέρω πια

Κι όλο τα ίδια λέω
τα ίδια τραγουδώ
φτύνω - αναπαράγω
μίζερο σκηνικό...


______© Copyright, Katia______
music: Κώστας Κυδωνάκης

ΑΠΩΛΕΙΑ

alt


Δεν ήσουν άνθρωπος εσύ, εσύ ήσουν δέντρο!
κι εγώ μια ανάγκη όλη σφιγμένη στο κορμί σου
Στύβαν' οι ρίζες σου γερά της γης το κέντρο
λαίμαργα θήλαζα ζωή απ' τη ζωή σου

Τώρα τα ίχνη σου γυρεύω μες στο χώμα
να βρω κλαράκι να πιαστώ, να 'ναι δικό σου
Γύρνα και βόηθα με ν' αντέξω το χαμό σου
φρέσκια που πάνω μου η σκιά σου γέρνει ακόμα

Δεν ήσουν άνθρωπος εσύ, ήσουν λιμάνι.!
Βαρκούλα ανέμελη εγώ στη σιγουριά σου
Χόρευε μου 'λεγες, εδώ κακό δε φτάνει
δαντέλα γύρω μου λευκή η αγκαλιά σου

Τώρα σε βρίσκω στων νερών τις παραισθήσεις
πώς αιχμαλώτισαν το χρώμα των ματιών σου!
Σκοτάδι η απώλεια... Έλ' άναψε το φως σου
τους εφιάλτες μου όπως τότε να σκορπίσεις


________________© Copyright, Katia________________
μελοποιημένο από τον Σταμάτη Μαρίνο

ΔΙΨΩ ΜΙΑ ΘΑΛΑΣΣΑ

alt

Διψώ μια θάλασσα

Έχω έναν καημό
κρυφό παλιό καημό
τόπους μακρινούς
να ζήσω που είδ' ο νους.

Πέντε μέτρα γη
πώς μου 'γιναν πληγή!
Ρίζες μου σχοινιά
και μοίρα έχω φονιά...

Πάρε με άνεμε μακριά
όλα εδώ γεννούν σκλαβιά.
Πάρε με προτού χαθώ
στ' άγνωστο ζωή ποθώ.

Μακριά... μακριά..
Αχ! χέρια έχω φτερά
μακριά... μακριά ...
Στα πόδια τη φθορά

---------
Άρρωστος , ωχρός
γερνώ κι είμαι μικρός
μ' όνειρα κι ευχές
στείρες προσευχές.

Στο κορμί καρφιά
- βάστα γερά καρδιά-
με καθήλωσαν
πώς με ταπείνωσαν!

Πάρε με άνεμε μαζί
στο κλουβί πουλί δε ζει
Πάρε με μακριά να βρω
στ' άγνωστο όσα καρτερώ

Μακριά... μακριά..
Aχ! στέρεψ' άδειασα
μακριά... μακριά ...
Διψώ μια θάλασσα!



_____© Copyright, Katia Riska_____
Γραμμένο πάνω σε μουσική του
Θανάση Πάνου "Kastoras"


ΕΙΝΑΙ ΚΑΠΟΙΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ...

alt

  ΕΙΝΑΙ ΚΑΠΟΙΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ...

Είναι κάποιες στιγμές
που τ' ανθρώπινα χάνω
Των παθών μου στιγμές
σε σταυρού σχήμα πάνω.

Είναι κάποιες στιγμές
απολύτου νιρβάνας
Σαν τις πρώτες στιγμές
μες στα σπλάχνα της μάνας
__________

Είναι κάποιες στιγμές
καθ' ελπίδα που καίω
Της βλαστήμιας στιγμές
σε θεούς, στο μοιραίο.

Είναι κάποιες στιγμές
δίχως νου γεννημένες,
Έρωτα άγιες στιγμές
στο κορμί μου ταγμένες
 

Μ' όσα ο νους μου δεν τα φτάνει
πλέκω στην καρδιά στεφάνι
Πότε απ' του Μαγιού τα άνθη
πότε απ' του Χριστού τ' αγκάθι.


__________© Copyright, Katia__________
Mελοποίηση -  "Κomnas"


ΓΥΝΑΙΚΑ ΕΣΥ!

Γυναίκα εσύ!


Εμπρός γυναίκα!
Τα χτεσινά φόρα στη γύμνια σου κουρέλια
Ψέμα όσες σου 'ταξαν γιορτές, ψέμα τα γέλια
Βγες απ' της πλάνης σου το ώπα κι αφουγκράσου ...
Σταυρούς παράγουν μαζικά για τα παιδιά σου!

Εμπρός γυναίκα!
Ριξ' στα μαλλιά τ' αρχαίο μαύρο σου μαντήλι
Ο πόνος φέρνει την οργή, δαγκωσ' τα χείλη
Μη ξοδευτείς με προσευχές στην ανηφόρα
Δεν ειν' η ανάσταση για των θνητών τα δώρα.

Εμπρός γυναίκα!
Στα δυο ξανά μη διπλωθείς, άλλο μην κλάψεις
Κι αν σβήσει η φλόγα στο κερί, φωτιά ν ανάψεις
Βαλε προσάναμμα το μαύρο ριζικό σου
Τούτο το θαύμα της ζωής να 'ν το δικό σου!

Γυναίκα εσύ,
μανά, ερωμένη κι αδελφή
γυμνή κι αθώα το πρωί
σφίγγοντας ήρθες, τη χαρά στην αγκαλιά σου..

Γυναίκα εσύ,
μη μου νυχτώσεις μοναχή
κι ειν του θανάτου το φιλί
μόνο φιλί, στερνό φιλί παρηγοριά σου.


© Copyright, Katia


ΔΟΞΑΡΙΑ

Δοξαριά

Πάρε το βιολί στα χέρια
κι έλα να χαρείς
Καν' στην πίκρα μου χατίρι
μη μου τ' αρνηθείς

Λόγια πες γλυκά μαχαίρια
στα δυο κόψε με
Φουσκοθαλασσά στα στήθια
κρύβω, νιώσε με

Μια πνοή η ζωή
Αχ! και βάσανα

Άϊντε μια δοξαριά!
και στροφή απ τον Αδη κάνω
κει που το 'χα να πεθάνω
δες με... Ανάσανα!

Στρώσε δρόμο ένα ταξίμι
να 'βγω στα παλιά
Και σα δεις να βαλαντώνω
γίνε μου αγκαλιά.

Θέλει ο πόνος, κόντρα πόνο
ν' αναμετρηθεί
Παραπονεμένα λόγια
για να λυτρωθεί.

Μια πνοή  η ζωή

Αχ! στα χείλη μου

Άιντε μια δοξαριά !
Στο τραγούδι σου επάνω
χάνω το μυαλό μου χάνω
καίω την ύλη μου...


© Copyright, Katia

  μελωδία και λαλιά ... "Σπούργος"

Η ΕΥΧΗ - ΚΑΤΑΡΑ

alt

Πώς το μπορείς,
κρύο να λες ειν το ζεστό
και μέλι το φαρμάκι;
Πώς να σωθείς,
αν τρώει φιλί με το φιλί
τα σπλάχνα σου σαράκι;

Πώς να κρυφτείς,
δυο μάτια που 'χεις συννεφιά
κι όλα αφορμή ειν για μπόρα;
Πως να χαρείς;
λαχτάρα συ 'χες παιδική
μα αρνήθηκες τα δώρα!

Πώς το μπορείς,
άλλα να λαχταρά η καρδιά
κι άλλα συ να της τάζεις;
Πώς να χαρείς,
π' άλλον στα χέρια σου ποθεις
και άλλον αγκαλιάζεις;

Πώς να κρυφτείς,
κάθε πρωί σαν τον φοράς
στολίδι τον καημό σου;
Πώς να σωθείς,
αν μ εφιάλτες τις βραδιές
κεντάς καθ' όνειρό σου;

------------------
Με την αλήθεια του έρωτα
όποιος δε μεταλάβει
κατάρα κάνει την ευχή
πρωί ελπίδες θα γεννά
τη νύχτα να τις θάβει.


© Copyright, Katia


Άνοιξη τέλη του Μαρτη (Ανατροπή)

alt

alt

alt


Δρόμο παίρνω, δρόμο αφήνω

_ρίσκο μου - παντιέρα μου!_

στη μιζέρια πόρτα κλείνω

σπάω τη σκακιέρα μου


Κι όπου πάει το βήμα πάω

_τρέλα μου - λαχτάρα μου!_

μιαν ευχή σφιχτά κρατάω

κόντρα στην κατάρα μου


Άνοιξη τέλη του Μάρτη πρωτανάσανα!

φασκιωμένος σ' έναν χάρτη

μ' εθνικές οδούς, σοκάκια

χαραγμένα βάσανα.


 Άνοιξη τέλη του Μάρτη, τι ανατροπή !

στη ζωή μου κλείνω μάτι

παίρνω ανάποδη στροφή...

 

Χτύπα φλέβα να τρομάξει

το κενό το πίσω μου

κι αν μ αγγίξει, με προφτάσει

κύμα πελαγίσιο μου...

 

...γίνε συ παρηγοριά μου

κι έλα που σε λάτρεψα

τίναξέ με στα όνειρα μου

που θεριά τ' ανάθρεψα.

  


© Copyright, Katia

ΜΕΛΟΠΟΙΗΣΗ: ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΜΑΡΙΝΟΣ


Τα φθαρμένα

alt

Στο συρτάρι κρατάω
τζιν παλιό ξεβαμμένο
εφηβείας φθαρμένο
δίχως τσέπες κουμπιά

Στην κουζίνας στο ράφι
χοντρό τούμπα φλιτζάνι
του πατέρα λιμάνι
για χαρμάνια παλιά

Όσα ίδια πάντα μένουν
κι ούτε ζουν, ούτε πεθαίνουν
πίσω μου όλα τ' άφησα.

Ότι φθείρεται, ότι αλλάζει
ότι τόσο εμένα μοιάζει
ένιωσα κι αγάπησα!

Σκρατς και νότες φυλάω
σε βινίλιο σκαμμένο
άγριο χτες μου ιδρωμένο
Μπέλου, Μάρλεϋ, Ντορς.

Και μια γλύκα μικρό μου
καραμέλας στο στόμα
χρόνια σ' έχω κι ακόμα
να χορτάσω ο τρελός!

Όσα ίδια πάντα μένουν
κι ούτε ζουν, ούτε πεθαίνουν
πίσω μου όλα τ' άφησα.

Ότι λιώνει, ότι ραγίζει,
ότι σπάει, ότι λυγίζει..
πόσο εμένανε θυμίζει!
πόσο αγάπησα!

-----------------------------
© Copyright, Katia
μελοποιηση: Σταμάτης Μαρίνος

ΓΥΑΛΑΚΙ ΔΙΑΦΑΝΟ

alt


Πες μου ψυχή μου, πες μου τι σε κυνηγά;

Γιατί σε μια γωνίτσα έχεις λουφάξει;

Πες γιατί κρύβεσαι σε μέρη σκοτεινά;

Ποιος σ' απειλεί, πες τι σ' έχει τρομάξει;


_Μάθε όποιος φλέρταρε καιρό με το σκοτάδι,

πριν ζήσει έλιωσε στην αγκαλιά του Άδη._


Αχ! να κρεμόσουν στο παράθυρο

γυαλάκι διάφανο

κι εκεί ανάμεσα απ' τον ήλιο κι από μένα

μωρό να γίνεσαι

να παραδίνεσαι

γυμνό στα χάδια της ζωής τα φυλαγμένα!


Νύχτα τι λέξεις γράφεις - μέρα τις πετάς;

Μες τη σιωπή τι λες , τι ψιθυρίζεις;

Κι αυτά τα μάτια σου κλειστά τι τα κρατάς;

Τι τάχα είδαν που δε θες πια ν' αντικρίζεις;


_Μάθε όσα λόγια δεν τα έχουμε ειπωμένα

καρφιά θα μένουν μες στο στήθος σκουριασμένα._


Αχ! λέει και να 'σουν λίγο αδιάφορο

γυαλάκι διάφανο

Να μη σκοτίζεσαι αν πέσεις, μή και σπάσεις

Mόνο ν' αφήνεσαι

μωρό να γίνεσαι

Kρύβω στα βλέφαρα για σένα παιχνιδίσματα

Πρόφτασε παίξε πριν να κλείσουν.. μην τα χάσεις!



_________© Copyright, Katia_________

μελοποιημένο από τον Κώστα Κυδωνάκη

ΚΑΤΑΔΙΚΗ

alt


ΚΑΤΑΔΙΚΗ


Πριν να γεννηθώ ακόμα

της ζωής πριν δω το θαύμα

απ' τα σπλάχνα κάποιας μάνας

προτού 'ρθω στον έξω κόσμο

πριν κι από το πρώτο κλάμα...

Καταδίκη δίχως δίκη, κληρονόμησα!


Απ' το μαιευτήριο βγήκα

κουβαλώντας τη ποινή μου

βάρος στους μικρούς μου ώμους

δίχως να καταλαβαίνω

πού χρωστούσα στη ζωή μου...

Τα παιδιά γεννιούνται αθώα, έτσι νόμιζα !


Αμαρτία αφού δεν είχα

σκληρό κι άδικο το βρήκα

κι έβαλα έγνοια νύχτα-μέρα

μόνιμα να μ' απαλλάξω

απ' τη μαύρη τούτη προίκα...

Μια γιορτή τ' όνειρά μου, βγήκα φώναξα!


Δεν κατάλαβα ακόμα

πιο πολύ τι με τρελαίνει

που με πέρασαν για θύμα

ή στο κάθε ξέσπασμά μου

η ποινή μου π' ανεβαίνει;

Απ' τα όρια έξω βγήκα, παρανόμησα!


Σφίγγω χείλη, τρίζω δόντια

φεύγω δίχως προσευχή

Κάποιοι μ' είπανε δραπέτη

κάποιοι μ' είπαν μαχητή


Νου μου, σάρκα και ψυχή μου

πάμε... ακόμη είναι νωρίς

Από φως είμαι πλασμένος

 Ήλιο πόθησα ζωής!


______________________________
© Copyright, Katia

ΑΚΟΜΑ ΕΝΑ ΤΑΞΙΔΙ

Ακόμα ένα ταξίδι


Λιμάνι μου 'γινες καημός

κι έχω κορμί καράβι

Πάθη κρύβουν τ' αμπάρια μου

λυτοί είναι οι κάβοι


Τα χέρια μ' άπλωσα κουπιά

πανάκι τα μαλλιά μου

χωρίς πυξίδα σάλπαρα

πάμε όπου θες καρδιά μου!


Φύσ' αγέρα το πανί μου

δώσε φόρα στη ζωή

πάμε ακόμα ένα ταξίδι

κι όσο αντέξει το σκαρί.


Πάρε θάλασσα το νου μου

να μη νοιάζομαι σταλιά

θόλωσέ τον, βύθισέ τον

στην υγρή σου αγκαλιά.


Κόντρα περνώ τα κύματα

γλυκό φιλί η αλμύρα

να 'μαι τ' ονείρου κυνηγός

μου 'ταξε κάποια μοίρα


Κι αν σε πελάγη θα χαθώ

και δε γυρίσω πίσω

θα 'ναι γιατί ξεχάστηκα

σ' ότι ήθελα να ζήσω.


__________________________

© Copyright, Katia

μελοποίηση: «Γιάννης & Νάσος»


ΣΤΙΓΜΗ ΜΟΥ ΕΣΥ

alt


Αργά-συρτά τα χνάρια μου αφήνω
και πάνω τους στα χρόνια ισορροπείς.
Δε μ' άφησες ποτέ να ξεμακρύνω
Δε θέλησες στο πλάι μου να 'ρθεις

Συνήθισα μονάχος να βαδίζω
-ποτέ οι σκιές δεν ήταν συντροφιά-
κι αν ξέχασα το γέλιο να χαρίζω
γι αντάλλαγμα δεν έκλαψα ξανά

Αέρας κόντρα πάντα στο κορμί μου
η φύση μ' εκδικείται, με πονά
που λεύτερη δε βρήκε την ψυχή μου
μα ούτε τη σκλαβιά της ν' αγαπά

Πιστός στη διαδρομή που με τρελαίνει
με σκέψεις για το πριν, για το μετά
να χάνω τη στιγμή, να ξεμακραίνει
χωρίς να μ' έχει αγγίξει πουθενά

Πορεία μου μοναχική
με βήματα σε χόρτασα
Στιγμή μου εσύ μοναδική
νεράκι γύρεψες μα εγώ
ποτέ μου δε σε πότισα

Μόνο βαδίζω
κι ας το γνωρίζω
πως σέρνω με το βήμα μου
το κρίμα της... το κρίμα μου...


© Copyright, Katia
μελοποιημενο απο τον Τasso για την "Smokers Band"
Συμμετέχουν : Παλιο Φλασκι -Tasso


ΜΥΡΙΟΙ ΣΤΑΥΡΟΙ

mirioi_stauroi_new2.jpg


Μύριοι σταυροί υψώθηκαν
σε μύριους Γολγοθάδες
χέρια μικρά να μαρτυρούν
στο σχήμα του θανάτου.


Χλωμά κεριά και λιώνουνε
στάζει η ζωή στο χώμα
φτιάχνει ποτάμια κόκκινα

της γης φλέβες κομμένες.


Πες μου γιατί;

Για δεν κοιτάς;

Γιατί στρέφεις το βλέμμα;
Τον πόνο να λησμόνησες
ή μάτια εσύ δεν έχεις;


Μαυροντυμένες Παναγιές
θρηνούν για το Χριστό τους
και στο χορό της άνοιξης
μαύρο χειμώνα σέρνουν.


Περνά τελάλης άνεμος
αρπάει το μοιρολόι
σ' όλη τη γη το διαλαλεί
κι εκείνη ανατριχιάζει.


Πες μου γιατί;

Για δε μιλάς;
Γιατί κλείνεις το στόμα;

Ο πόνος να μη σ' άγγιξε

ή πια φωνή δεν έχεις;


______________________________

© Copyright, Katia

Music by 4Low


ΑΠΑΤΗ

Ατέλειωτα λόγια αέρας
ξεχνιούνται στο τέλος της μέρας
Σκληρέ μου κριτή εαυτέ
τα βράδια δεν λείπεις ποτέ

Ο ήλιος το φως δεν χαρίζει
με τόκο για λίγο δανείζει
Σαν βγει το φεγγάρι χλωμό
φτωχό θα με δει και γυμνό.

Η λάμψη μια απάτη
γυρνάει την πλάτη
Σκοτάδι όταν 'ρθει
αλήθειες θα πει.

Στις ψεύτικες μέρες
καρφιά είναι οι νύχτες
Τι λες καλημέρες;
Τι λες καληνύχτες;


Στο φως όσα όμορφα μοιάζουν,
σαν σβήνει με μιας με τρομάζουν.
Ζητώ να κρυφτώ μια αγκαλιά
καινούρια ας είναι ή παλιά.

Μα είμαι μονάχος στην πόλη,
κοιμήθηκαν γύρω μου όλοι.
Σε ονειρα μέσα γεννάνε
εφιάλτες που εμένα ξυπνάνε.

Η λάμψη μια απάτη
γυρνάει την πλάτη
Σκοτάδι θα 'ρθει
αλήθειες θα πει

Στις ψεύτικες μέρες
καρφιά είναι οι νύχτες
Μη λες καλημέρες...
Μη λες καληνύχτες...

__________________________

© Copyright, Katia

music: TASSO


ΚΑΘΕ ΠΡΩΙ

alt


Μυρωδιά από καφέ ελληνικό
που επίμονα τη μύτη μου χαϊδεύει
τα ματόκλαδα να παίζουνε κρυφτό
με μια αχτίδα που τεμπέλικα χαζεύει


Στο τασάκι το τσιγάρο μου γυρτό
τον καπνό του που υψώνετε στη μέρα
με το βλέμμα μου αργά ακολουθώ
σα μου γράφει πονηρά μια καλημέρα


Οι κινήσεις μου αργές μα προσπαθώ
να φορέσω μια στολή στην αγγαρεία
και θλιμμένη στο καθρέφτη μου κοιτώ
πώς αρχίζει η ολοήμερη ανία!


Με ορθάνοικτα τα μάτια θ' απωθώ
την ασχήμια γυαλισμένη που μοστράρει
και δυο δείκτες κάθε τόσο θα ρωτώ
αν αργεί ακόμα να' βγει το φεγγάρι.


Κάθε πρωί - ίδιο πρωί
ζητά απ' το κορμί μου
να διώξει τη νύχτα.
Κάθε πρωί - ίδιο πρωί
να λέει στ' αυτί μου
τα όνειρα σβήσ' τα.


Και το ξέρω
Θα 'ν οι ώρες σκληρές
ναι, το ξέρω!

Δε γελιέμαι
Μέχρι να 'ρθει η νύχτα
για να πω καληνύχτα
τη ρουτίνα της μέρας
θ' αρνιέμαι...


© Copyright, Katia


ΜΟΡΦΗ ΤΟΥ ΜΠΟΤΙΤΣΕΛΙ


alt


Σα σκοτεινιάζει τη ζήτω
-πάει ένας μήνας τώρα-
το φως λατρεύω τις βραδιές
πάντα την ίδια ώρα.

Απ' το παράθυρο κοιτώ
στ' απέναντι μπαλκόνι,
κορμί χιόνι απάτητο
στη φλόγα μου να λιώνει.

Φτερά αγγέλου δε φορεί
μα δεν πατά, πετάει!
H γλυκά της πώς με πονά
τ' αστερία όταν κοιτάει!

Χέρια λεπτά
γυρτός λαιμός
διάφανη πορσελάνη!
Χείλη υγρά, μισάνοιχτα
λάγνας ματιάς λιμάνι!

Μαύρα μαλλιά
μάτια γλαρά ...
Μορφή του Μποτιτσέλι!
Θεά στη γη
με τους θνητούς
άραγε τι να θέλει ;

Ώρες περνούν και καρτερώ
στο τζαμί κολλημένος.
Απόψε ακόμα να φανεί
κι εγώ τρέμω εθισμένος.

Βγαίνω στους δρόμους σαν τρελός
και στάλα δεν με μέλει
Πριν ξημερώσει θε να βρω
που κρύβονται οι άγγελοι

"Πρόστυχα χέρια σ΄ ακουμπούν
και ξένοι σε λερώνουν!
Πώς να 'χανα τα μάτια μου,
το φως σου μη ζυγώνουν..."

Χέρια λεπτά
γυρτός λαιμός
διάφανη πορσελάνη!
Χείλη υγρά, μισάνοιχτα
λάγνας ματιάς λιμάνι!

Μαύρα μαλλιά
μάτια γλαρά...
Μορφή του Μποτιτσέλι!
Θεά αυτή
πώς τους θνητούς
θε να ταΐζει μέλι;


© Copyright, Katia

Μελοποιημένο από τον Γιάννη Απόδιακο



ΠΝΙΓΟΜΑΙ

alt

Μα πες μου τι να θυμηθώ
που εσένα να μην έχει
Γωνιά κι αν ψάχνω να κρυφτώ
βροχή είσαι και βρέχει.

Στάλα τη στάλα να κυλάς
σε όσα έχουμε ζήσει
το παρελθόν μας κι αν φιλάς
δροσιά δε θα τ 'αγγίξει.

Πνίγομαι, σου λέω πνίγομαι
τόσο καιρό κοντά σου
Πνίγομαι και πάλι πνίγομαι
κι ας είμαι μακριά σου!

Δε θέλω πίσω να κοιτώ
δε θέλω να θυμάμαι
Μια συννεφιά το βλέμμα σου
και τη βροχή φοβάμαι.

Να μη μουσκέψει τα φτερά
που άνοιξα μακριά σου
Nα μη βουλιάξω στα νερά
που κρύβεις στη ματιά σου.

Πνίγομαι, σου λέω πνίγομαι
τόσο καιρό κοντά σου
Πνίγομαι και πάλι πνίγομαι
κι ας είμαι μακριά σου!

Μα πες μου κάτι να σκεφτώ
που εσένα να μην έχει
Στ' αύριο ακόμη κι αν κοιτώ
πάλι ένα δάκρυ τρέχει...


_____________________________________
© Copyright, Katia
Μελοποιημένο από τον getit (Κώστα Τρικάλη)


ΑΛΙΚΟΣ ΘΕΟΣ

Άλικος Θεός


Δεν ανοίγω στο φεγγάρι
το παράθυρο
ξέθωρο σαν φέγγει απ' έξω
χλωμό άχυρο.

Το φεγγάρι το δικό μου
Άλικος Θεός
εμπαινε στη κάμαρη μου
κι εσβηνε το φως.

Κόκκινο έβαφε τον τοίχο
και το στρώμα μου
παραμύθια να πλαγιαζουν
με το σώμα μου

Πορφυρό κρασί κυλούσε
στο ποτήρι μου
μεθυσμένη να 'ναι η νύχτα
για χατίρι μου

Άγγιζ' απαλά τα χείλη
κι αίμα στάζανε
Ματωμένα τα φίλια μου
πόσα τάζανε...

Κόκκινο φεγγάρι στ' άγρια
τα πυκνά μου τα σκοτάδια
άναψε φωτιά
Πάρ' το αίμα μου, στο δίνω
φτάνει πάλι εγώ να πίνω
κόκκινα φιλιά

Άλικε θεέ της νύχτας
στ' άκουσμα μιας καληνύχτας
ένα σου ζήτω
Μέσα στο δικό σου γιόμα
που δε χόρτασα ακόμα
νύχτα να πνίγω

Το φεγγάρι το δικό μου
κόκκινο βαθύ
το προσμένω βράδια τώρα
μήπως και φανεί

Τέντα το παράθυρό μου
τέντα κι η καρδιά
θα τ' ανοίξω φτάνει να 'μπει
φεγγαροφωτιά.


© Copyright, Katia
----------------------------------------------
μελοποιημένο από τον TASSO



ΓΡΑΜΜΑ ΕΡΩΤΙΚΟ


GRAMMA_ERWTIKO.jpg

Μαύρο είμαι μολυβί , να 'σουνα λευκό χαρτί
που 'χω απόψε τόσα να σου γράψω
κι όσα από τα χείλη μου ποτέ δεν έχουν βγει
λόγια στο κορμί σου να χαράξω

Να σε λέω «αγάπη» σα θα σέρνομαι απαλό
χάδι στου λαιμού σου την καμπύλη
κι όταν λέω «σε θέλω» με μια μονοκοντυλιά
να γλυστρώ στην πιο κρυφή σου πύλη

Σ' ένα γράμμα να χαθώ

στου ερωτά τις λέξεις ν' αργολειώνω

Μολυβάκι μαύρο εγώ

να λειώνω, αχ! να λειώνω

αργά... αργά...

το λευκό χαρτί σου να κυκλώνω

Μαύρο είμαι μολύβι, να 'σουνα κόλλα χαρτί
άσπρο πιθαμή να μη σ΄ αφήσω
και τον κάθε πόθο μου μ' ένα άγγιγμα γραφής 
πάνω σου τη νύχτα αυτή να σβήσω

Κι όταν θα χαράζει, σ' ένα ο ήλιος να μας βρει
γράμμα ερωτικό, να μας ενώσει
Μαύρο εσύ χαρτάκι , να 'μαι πάνω σου εγώ
ίχνη από μολύβι που 'χει λιώσει

Σ' ένα γράμμα ερωτικό

να γεμίζω εσένα, ν' αργολειώνω

Μολυβάκι μαύρο εγώ

να λειώνω, αχ! να λειώνω

αργά... αργά...

στο λευκό κορμί σου να τελειώνω


__________________________

© Copyright, Katia

μελοποίηση: Γιάννης Απόδιακος


ΣΤΟΙΧΕΙΩΜΕΝΑ ΛΕΠΤΑ

prosopo.jpg

Τρομαγμένα πουλιά
με φτερά ανοικτά
πανικό να σκορπούν
να τσιρίζουν

Ξεχασμένα παιδιά
στα καμένα χωριά
πώς μπορούν να σωθούν
δε γνωρίζουν.

Σωπάστε...

Κοιτάτε...


Σας ζητώ μοναχά μη μιλάτε
κάπου εκεί μακριά να κοιτάτε
Χώμα, γη κι ουρανός γίναν' ένα
μοιάζει ο τόπος αυτός να 'ναι ψέμα.


Σπίτια, σάρκες, νερό μια εικόνα
στοιχειωμένα λεπτά στον αιώνα.


Δακρυσμένες ματιές
στο θεό τους γιατί
με τα χείλη βουβά
να υψώνουν.

Λασπωμένες ψυχές
κουβαλούν τα κορμιά,
χρόνια ξέρουν πολλά
θα πληρώνουν.

Σωπάστε...

Κοιτάτε...

Σας ζητώ μοναχά μη μιλάτε
κάπου εκεί μακριά να κοιτάτε
Αίμα, δάκρυ, φωτιά ένα σώμα
να 'χει ο θάνατος κόκκινο στρώμα


Την μάτια μας δεν είναι η μόνη
στον αιώνα πληγή που ματώνει!


__________________________________
© Copyright, Katia